Της Ευρυδίκης Χρήστου
Κάπου στο Palm Beach, ο Ντόναλντ Τραμπ πνίγει τον καημό του που έχασε ξανά μέσα από τα χέρια του το Νόμπελ Ειρήνης, ξεσπώντας στην “άμοιρη” Κίμπερλι. Ναι, η Νορβηγική Επιτροπή κατάφερε για άλλη μια φορά να του χαλάσει τη διάθεση. Και να πεις ότι δεν το αξίζει;; Τι άλλο πρέπει να κάνει πια αυτός ο άνθρωπος για να πάρει το πολυπόθητο μενταγιόν; Να ξεκινήσει κι άλλους πολέμους εκτός από το Ιράν; Να προκαλέσει κι άλλες εντάσεις στις διεθνείς ΑΟΖ; Να εκτοξεύσει κι άλλο στα ύψη τις τιμές του πετρελαίου παγκοσμίως; Σε οκτώ πολέμους έβαλε τέλος , σύμφωνα με τα λεγόμενά του… Τώρα, ποιους εννοεί κανείς δεν κατάλαβε. Μάλλον ” Ειρήνη ” έχει ονομάσει τις προσωρινές εκεχειρίες και τις διπλωματικές παρεμβάσεις προς χάριν εντυπωσιασμού στην αγαπημένη του πλατφόρμα X (eX Twitter). Ας του πει κάποιος από τους παρατρεχάμενους του πως άλλο “Peace” και άλλο “piece”…. Γιατί, αν το καλοσκεφτείς, ένας «πόλεμος» που τελειώνει μέσα σε πέντε λεπτά με ένα tweet, είναι όντως… “a piece of cake” (παιχνιδάκι) για τον Τραμπ! Ίσως όμως να είναι και ” a peace of cake” = Ένα κομμάτι… ειρήνης… στον Τραμπ, παρακαλώ;;;;
Όσο άδικο κι αν ακούγεται πάντως, το αποτέλεσμα είναι ένα: Το βραβείο κατέληξε σε γυναικεία χέρια – σε χέρια που δεν κράτησαν ποτέ τηλεοπτικά μικρόφωνα ριάλιτι, αλλά το σφυρί της διεθνούς δικαιοσύνης. Λυπούμαστε, Ντόναλντ, αλλά η πραγματική ειρήνη δεν εξαγοράζεται… Κι επιτέλους, μάθε πως η παγκόσμια ειρήνη δεν είναι εύκολη συνταγή…. για γλυκά!
Στο θέμα μας τώρα: Η Ναβανέθεμ «Νάβι» Πιλάι, μια γυναίκα-σύμβολο από τη Νότια Αφρική, έγινε η 21η γυναίκα στην ιστορία που παραλαμβάνει αυτή την ύψιστη διάκριση. Και ως μαμάδες, αλλά και ως γυναίκες, που παλεύουν καθημερινά να αναθρέψουν τη νέα γενιά, η βράβευση αυτή δεν είναι απλώς μια είδηση στις εφημερίδες (που πέρασε στα “ψιλά” και “αζήτητα”). Είναι ένα ηχηρό καμπανάκι, μια έμπνευση και ένας οδικός χάρτης για το πώς θέλουμε να μεγαλώσουμε τις κόρες μας (και το “προς αποφυγή” παράδειγμα του Τραμπ πώς Δεν θέλουμε να μεγαλώσουμε τους γιους μας)!
Ποια είναι η γυναίκα που μας εμπνέει;
Η Νάβι Πιλάι δεν γεννήθηκε με προνόμια. Μεγάλωσε μέσα στο σκληρό καθεστώς του Απαρτχάιντ. Αντιμετώπισε τον διπλό ρατσισμό της φυλής και του φύλου της. Αντί όμως να λυγίσει, πεισμώνει. Γίνεται η πρώτη γυναίκα που ανοίγει δικό της δικηγορικό γραφείο στην επαρχία της, υπερασπίζεται πολιτικούς κρατούμενους (ανάμεσά τους και τον Νέλσον Μαντέλα) και αργότερα υπηρετεί ως Ύπατη Αρμοστής του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα.
Δεν φοβήθηκε ποτέ. Δεν συμβιβάστηκε ποτέ. Δεν πούλησε τα ιδανικά της. Κοίταξε το «θηρίο» στα μάτια και επέβαλε το Διεθνές Δίκαιο εκεί που άλλοι σώπαιναν.
Μεγαλώνοντας τις «Νάβι» του αύριο
Διαβάζοντας την ιστορία της, το μυαλό μας πηγαίνει αυτόματα στις κόρες μας. Σε αυτά τα κορίτσια που αύριο θα βγουν σε έναν κόσμο που, δυστυχώς, ακόμα προσπαθεί να τις “καλουπώσει”.
Η Νάβι Πιλάι είναι το πρότυπο που χρειαζόμαστε:
- Κόρες δυναμικές και μαχητικές: Κορίτσια που δεν θα σωπαίνουν όταν αδικούνται. Που θα διεκδικούν τον χώρο τους στο τραπέζι των αποφάσεων και δεν θα περιμένουν να τους τον παραχωρήσει κανείς.
- Κορίτσια με ακλόνητη αυτοπεποίθηση: Που θα πιστεύουν στο μυαλό και στις δυνάμεις τους, ακριβώς όπως η Πιλάι όταν έμπαινε σε δικαστικές αίθουσες γεμάτες άνδρες που την υποτιμούσαν.
- Παιδιά με βαθιά αίσθηση καθήκοντος: Που θα καταλαβαίνουν ότι η ελευθερία και τα δικαιώματα δεν είναι δεδομένα, αλλά κερδίζονται με καθημερινό αγώνα και προσφορά στο σύνολο.
- Αλλά πάνω από όλα, παιδιά με ενσυναίσθηση: Γιατί ο δυναμισμός χωρίς καρδιά είναι απλώς σκληρότητα. Η Πιλάι νίκησε γιατί πονούσε για τον συνάνθρωπο. Γιατί η δικαιοσύνη της είχε πάντα ως επίκεντρο την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Ο κόσμος μας υποφέρει από «Τραμπισμό»: Διψά για δόξα και εξουσία, αλλά αυτό που πραγματικά χρειάζεται ο πλανήτης είναι περισσότερες γυναίκες σαν τη Νάβι Πιλάι.
