Μήπως τελικά κλέβουμε την παιδική ηλικία των παιδιών μας;
Αφορμή για το σημερινό μου άρθρο στάθηκε μια υπέροχη γαλλική ταινία κινουμένων σχεδίων που είχα την τύχη να παρακολουθήσω στην Κινηματογραφική Λέσχη Νέας Ιωνίας (στηρίζουμε την περιοχή μας). Η λέσχη, που κάθε Παρασκευή μας ταξίδευε μέχρι τώρα με μοναδικές βραδιές ευρωπαϊκού κινηματογράφου, φέτος θα ανοίγει τις πόρτες της μια Κυριακή τον μήνα, στους μικρούς μας φίλους, με δωρεάν προβολές επιλεγμένων παιδικών ταινιών.
Στην πρεμιέρα της, λοιπόν, βλέποντας τον «Μικρό Πρίγκιπα», ένιωσα την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας, εδώ στο supermammasblog, μερικές σκέψεις που μας αφορούν όλους ως γονείς.
Η ταινία ξετυλίγει την ιστορία ενός μικρού κοριτσιού που η υπερπροστατευτική και φιλόδοξη μητέρα του έχει προγραμματίσει κάθε λεπτό της ζωής του με ένα αυστηρό «Πλάνο Ζωής». Στόχος; Να μπει σε ένα κορυφαίο κολλέγιο και να γίνει ένας «σπουδαίος ενήλικας». Μέχρι που η μικρή γνωρίζει τον ηλικιωμένο Αεροπόρο, ο οποίος της μαθαίνει τον Μικρό Πρίγκιπα και ανοίγει μπροστά της έναν κόσμο γεμάτο φαντασία, αυθορμητισμό και ελευθερία.
Σας θυμίζει κάτι; Πόσες φορές, αλήθεια, δεν έχουμε πιάσει τον εαυτό μας να λειτουργεί όπως η μαμά της ταινίας; Από αγάπη και μόνο, θέλοντας να εξασφαλίσουμε ένα λαμπρό μέλλον για τα παιδιά μας, τα φορτώνουμε με αμέτρητες υποχρεώσεις. Ξένες γλώσσες, δραστηριότητες, διάβασμα, αυστηρά προγράμματα.
Άθελά μας, ασκούμε μια τεράστια, αόρατη πίεση. Θέλουμε και πολλές φορές απαιτούμε να είναι άριστοι και αρεστοί στην κοινωνία. Σχεδιάζουμε το «μετά» τους, ξεχνώντας το “τώρα” τους. Γιατί, το μέλλον χτίζεται στο παρόν. Όταν εστιάζουμε μόνο στο τι θα γίνουν όταν μεγαλώσουν, τους στερούμε αυτό που είναι σήμερα.
Ελεύθερος χρόνος και παιχνίδι…
Στην ταινία, η καθημερινότητα του κοριτσιού μετριέται με μαγνητάκια σε έναν πίνακα υποχρεώσεων. Δεν υπάρχει πουθενά η λέξη «παιχνίδι». Στη δική μας πραγματικότητα, συχνά αντιμετωπίζουμε τον ελεύθερο χρόνο των παιδιών ως «χαμένο χρόνο».
Η αλήθεια, όμως, είναι τελείως διαφορετική. Το παιχνίδι είναι η «δουλειά» του παιδιού. Είναι ο τρόπος με τον οποίο ανακαλύπτει τον κόσμο, επεξεργάζεται τα συναισθήματά του και κοινωνικοποιείται. Ο ελεύθερος χρόνος, χωρίς πρόγραμμα και «πρέπει», είναι ο χώρος όπου γεννιέται ο αυθορμητισμός και η δημιουργικότητα. Όταν ένα παιδί παίζει ελεύθερα, μαθαίνει να σκέφτεται έξω από κουτιά, να λύνει προβλήματα και να αναπτύσσει τα δικά του, μοναδικά ταλέντα.
Κάθε Παιδί Έχει το Δικό του Αστέρι…
Η εμβληματική φράση του Μικρού Πρίγκιπα «μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά· την ουσία τα μάτια δεν την βλέπουν» περικλείει όλα όσα κάνουν ευτυχισμένο ένα παιδί και στη συνέχεια έναν ενήλικα! Γιατί, η ουσία κάθε παιδιού κρύβεται στην ιδιαιτερότητά του. Δεν γεννήθηκαν όλα τα παιδιά για να γίνουν γιατροί, δικηγόροι ή στελέχη επιχειρήσεων. Άλλα έχουν ταλέντο στη ζωγραφική, άλλα στη μουσική, άλλα στη διαχείριση των συναισθημάτων τους και άλλα στην επίλυση δύσκολων προβλημάτων.
Αν τα αναγκάσουμε να μπουν όλα σε ένα ομοιόμορφο καλούπι «επιτυχίας», το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να μεγαλώσουμε δυστυχισμένους ενήλικες που ξέχασαν πώς είναι να ονειρεύεσαι.
Η παιδική ηλικία είναι μικρή και περνάει σαν αστραπή. Το πρώτο και κυριότερο μέλημά μας ως γονείς δεν πρέπει να είναι οι βαθμοί ή οι επιδόσεις, αλλά το να είναι τα παιδιά μας χαρούμενα. Ας τα αφήσουμε να λερωθούν, ας τα αφήσουμε να βαρεθούν -γιατί η βαρεμάρα γεννάει τις καλύτερες ιδέες- ας τα αφήσουμε να παίξουν!
Ας χαλαρώσουμε λίγο το πρόγραμμα. Ας σβήσουμε μερικές υποχρεώσεις από τον πίνακα και ας προσθέσουμε περισσότερες αγκαλιές, ελεύθερες βόλτες και συζητήσεις για το τίποτα.
Όπως λέει και η ταινία, το πρόβλημα δεν είναι ότι μεγαλώνουμε, αλλά ότι ξεχνάμε. Ας μην αφήσουμε τα παιδιά μας να ξεχάσουν την παιδικότητά τους πριν καν μεγαλώσουν.
