Σύμφωνα με την ελληνική λαογραφία, ο γλωσσοδέτης είναι λεκτικό παιχνίδι που συνίσταται στη γρήγορη και σωστή άρθρωση δυσπρόφερτων λέξεων. Υπάρχουν γλωσσοδέτες, οι οποίοι δυσκολεύουν λόγω των πολλών συλλαβών τους (π.χ. εκκλησιά μολυβδοκοντυλοπελεκτητή) κι άλλοι εξαιτίας της συνάφειας των φθόγγων τους (π.χ. ο παπάς ο παχύς έφαγε παχιά φακή). Όμως, και στις δυο περιπτώσεις, το πρόβλημα είναι η ταχύτητα με την οποία πρέπει να αρθρώσεις σωστά τη λέξη. Ένα παιχνίδι που ξετρελαίνει μικρούς και μεγάλους και προκαλεί γερές δόσεις γέλιου…
Δείτε 10 + 1 από τους πιο γνωστούς κι αγαπημένους γλωσσοδέτες:
- Άσπρη πέτρα ξέξασπρη κι από τον ήλιο ξεξασπρότερη.
- Μια πάπια μα ποια πάπια, μια πάπια με παπιά.
- Ο τζίτζιρας, ο μίτζιρας, ο τζιτζιμιτζιχόντζιρας.
- Εκκλησιά μολυβδωτή, μολυβδοκοντυλοπελεκητή.
- Ο Ρουμπής, ο Κουμπής, ο Ρουμποκομπολογής, βγήκε να ρουμπέψει να κουμπέψει να ρουμποκομπολογέψει.
- Πίτα σπανακόπιτα, σπανακολαδοφραγκοσυκοπαντζαροκολοκυθόπιτα.
- Καλημέρα καμηλάρη, καμηλάρη καλημέρα.
- Έφαγα και χόρτασα, ζεστά ξερά, σκαστά κουκιά, με τη ζεστή ξερή, σκαστή κουτάλα.
- Ο ψύλλος εγκρεμίστηκε και εφάνηκαν τ’ αντερογαρδουμπομοσχοφλεμονοκάπουλά του.
- Κοράλι ψιλοκόραλο και ψιλοκοραλάκι.
- Και ο πιο classic από όλους: “Ο παπάς ο παχύς έφαγε παχιά φακή”.
Έτσι, για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι πιο νέοι…