Κάθε παιδί είναι διαφορετικό, όχι μόνο λόγω γονιδιακών και περιβαλλοντικών παραγόντων, αλλά και λόγω της ιεραρχικο – αριθμητικής του θέσης μέσα στην οικογένεια! Κι αυτό είναι άμεσα συνδεδεμένο με τον διαφορετικό τρόπο αντιμετώπισης από τους γονείς του!
Τα πρώτα παιδιά θεωρώ πως είναι η πιο ενδιαφέρουσα περίπτωση αναφοράς… Γιατί; Επειδή έχουν όλα τα θετικά και όλα τα αρνητικά μαζί… Έχουν τα περισσότερα δικαιώματα, αλλά και τις μεγαλύτερες υποχρεώσεις… Έχουν όλα τα “πρώτα”, όμορφα, αλλά κι άσχημα… Έχουν τις πρώτες αγκαλιές, αλλά και τα πρώτα “χαστούκια”. Από την πρώτη ημέρα που γεννήθηκαν, οι γονείς τους είχαν θέσει ψηλά τον πήχη… είχαν μεγάλες προσδοκίες από αυτά και υψηλές απαιτήσεις!
Τα πρωτότοκα παιδιά είχαν την τύχη να γεννηθούν από δυο ερωτευμένους ανθρώπους (τουλάχιστον στην πλειοψηφία τους) και αυτό το πάθος και το βαθύ αίσθημα της αγάπης τους συντροφεύει σε όλη τους τη ζωή!
Η ανυπομονησία των γονιών τους να τα κρατήσουν γρήγορα στην αγκαλιά τους, κατέστησε και τα ίδια ανυπόμονα, ασυγκράτητα, παρορμητικά και αυθόρμητα!
Από την πρώτη στιγμή της γέννησής τους, είχαν την “ταμπέλα” και τη “φανέλα” ή καλύτερα το “φανελάκι” με το νούμερο 1! Κι αυτό το πρώτο βαρύ φορτίο, το κουβαλούν σε όλη τη ζωή τους! Γιατί, γνωρίζουν καλά πως πάντα πρέπει να προσπαθούν και ν’ αγωνίζονται, για να τα καταφέρουν, προκειμένου να επιβεβαιώσουν πως καθόλου άδικα ή τυχαία, δεν τους αποδόθηκε αυτός ο πρωταρχικός “τίτλος” του Πρώτου! Αλλά κυρίως, για να φτάσουν ή να ξεπεράσουν ή ακόμη και να εκπλήξουν τον ίδιο τους τον εαυτό!
Υπήρξαν όμως, και “αντικείμενο” πειραματισμού, πέφτοντας συχνά “θύματα” λανθασμένων χειρισμών των γονιών τους… Ο υποβόσκων φόβος, η εσωτερική συναισθηματική ανασφάλεια και τα προσωπικά όρια που θέτουν στη ζωή τους, είναι αποτέλεσμα των συναισθηματικών και συμπεριφορικών ασταθειών που βίωσαν από την απειρία, την υπερ – προστατευτικότητα και συγχρόνως, τη δοτικότητα των γονιών τους.
Ίσως να μην είναι η “ψυχή” της παρέας ή οι σούπερ κοινωνικοί τύποι, γιατί τα φώτα που ήταν στραμμένα πάνω τους ξαφνικά στράφηκαν προς άλλη κατεύθυνση… ή πολλές φορές, ηθελημένα αποτραβήχτηκαν από αυτά!!
Γιατί, ο ρόλος τους είχε πλέον αποκτήσει άλλη διάσταση… άλλη βαρύτητα: Ήταν οι μεγάλοι! Οι υπεύθυνοι! Και αυτό, τους έκανε να συμπεριφέρονται με μεγαλύτερη ωριμότητα και σύνεση… Τους έκανε όμως, και να χάσουν ένα κομμάτι της παιδικότητάς τους, το οποίο πάντοτε θ’ αναζητούν στη ζωή τους!
Δε ζητούν βοήθεια, γιατί είναι εγωιστές και υπερήφανοι… Όμως, ως υπεύθυνοι είναι πάντοτε πρόθυμοι να δώσουν τη δική τους βοήθεια στους άλλους!
Δεν ζητούν “συγνώμη”, γιατί δεν αποδέχονται εύκολα το λάθος…
Δεν μιλούν πολύ, αλλά η σιωπή τους πολλές φορές “κραυγάζει”! Δεν “χαρίζουν” και δεν “χαρίζονται” εύκολα!
Τα πρωτότοκα παιδιά είναι ειλικρινή, φιλότιμα, βαθιά συναισθηματικά κι ευαίσθητα, συγκρατημένα αισιόδοξα, πεισματάρικα, με όνειρα και προσδοκίες, ακούραστα… ποτέ δεν τα παρατούν. Τα εμπόδια αποτελούν γι’ αυτούς ένα ακόμη μέσο – δέλεαρ για να φτάσουν στον τελικό τους στόχο… ένα κρυφό στοίχημα που έχουν βάλει με τον εαυτό τους ότι θα τα καταφέρουν. Και γι’ αυτούς, είναι μονόδρομος να τα καταφέρουν! Δεν έχουν άλλη επιλογή: Αφού είναι Πρώτοι!!!!
Τα πρωτότοκα παιδιά είναι κατά γενικά ομολογία, κακομαθημένα, παρα – χαϊδεμένα, αντιδραστικά, δύστροπα, “δύσκολα”, εσωστρεφή, απόλυτα, απαιτητικά, αυστηρά με τον εαυτό τους και τους άλλους, ενοχικά, πάντα “ετοιμοπόλεμα”. Όμως, πίσω από αυτό το “τσουνάμι” αρνητικών χαρακτηρισμών, κρύβεται μια συνεχής και απεγνωσμένη προσπάθεια για αποδοχή! Έχουν ανάγκη το Μπράβο! Το αίσθημα της ηθικής ικανοποίησης! Να επιβεβαιώσουν πως τελικά, δεν τους χαρίστηκε τίποτα! Απλά, το κέρδισαν!
Αφιερωμένο στον πρωτότοκο γιο μου: Συγνώμη που μαθαίνω να είμαι μαμά πάνω σου, Ευχαριστώ που με κάνεις να θέλω να γίνω καλύτερη μητέρα και άνθρωπος!!!
(11.11.11): Γεννημένος Νο1!!!