Evi's Stories Παιδέματα

Κοιμήσου παιδί μου, αλλά όχι στο σκοτάδι…

Καλή η πληροφόρηση, καλές και οι επιστημονικές συμβουλές, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις, επιβάλλεται να λειτουργεί κανείς με το ένστικτο! Μια από αυτές τις περιπτώσεις, είναι για μένα, το ζήτημα της συγκοίμησης ή μη!

Ούσα ακόμη άπειρη ως νέα μικρο-μάνα, προσπαθούσα ν’ αφομοιώσω τον βομβαρδισμό συμβουλών που δεχόμουν σε καθημερινή βάση και να περισυλλέξω όσες περισσότερες πληροφορίες μπορούσα, διαβάζοντας βιβλία για νέες μανούλες και εμπιστευόμενη τις απόψεις των ειδικών!

Τι γίνεται όμως, όταν οι απόψεις αυτές συχνά αντικρούονται; Επιλέγουμε σύμφωνα με την πλειονότητα; Σύμφωνα με το συμφέρον; Σύμφωνα με τα πιο πειστικά επιχειρήματα; Θεωρώ ότι πρέπει να επιλέγουμε σύμφωνα με το ένστικτο!

Θα έχετε ακούσει πολλές και διαφορετικές εκδοχές για μεθόδους εκμάθησης ύπνου και συμβουλές, τύπου, το παιδί πρέπει να κοιμάται στο κρεβάτι του γιατί αλλιώς κακομαθαίνει! Θυμάμαι είχα διαβάσει ένα βιβλίο που συμβουλεύει να συνοδεύουμε το μωρό ως το δωμάτιό του, να σβήνουμε το φως και να πηγαίνουμε κάθε 1′ στο δωμάτιό του, παρηγορώντας το και λέγοντάς του: “Κοιμήσου παιδί μου, η μαμά θα σε μάθει να κοιμάσαι μόνο σου”!

Μα πώς είναι δυνατόν να έχει κάποιος την απαίτηση από ένα μωρό ή νήπιο να αποδεχτεί να κοιμάται μόνο του σ’ ένα σκοτεινό δωμάτιο, μακριά από τη ζεστή αγκαλιά της μαμάς του… Αναφέρει επίσης, στις σελίδες του, πως δεν πρέπει να λυγίσουμε και να το πάρουμε στο κρεβάτι μας, ακόμη και αν πλαντάζει στο κλάμα, ουρλιάζει ή κάνει εμετό από το κλάμα! Πρέπει να αντέξουμε -όσο και αν αυτό είναι δύσκολο- και σε τρία βράδια το παιδί θα έχει μάθει να κοιμάται μόνο του!

Ε, φυσικά και θα πετύχει το πείραμα! Εδώ πέτυχε στο ελεφαντάκι, που επειδή ήταν δεμένο από μικρό στον πάσαλο, μεγαλώνοντας έμεινε εκεί, γιατί είχε συνηθίσει και είχε αποδεχτεί την κατάστασή του!

Ωστόσο, η στοργή και η ασφάλεια της αγκαλιάς που είναι τα μόνα που χρειάζονται τα μωρά, αρνήθηκαν να δοθούν τη δεδομένη χρονική στιγμή! Έμαθαν να κοιμούνται μόνα τους, αλλά έμαθαν πόσο νοιάζονται οι γονείς τους γι’ αυτά;

Είναι μόνο ένας ύπνος!!! Και είναι πιο σημαντικός για τα παιδιά από ότι για τους ενήλικες! Αλλά ακόμη, κι αν νιώθουμε ότι δεν ξεκουραζόμαστε ή φοβόμαστε μην τα “πλακώσουμε” όταν κοιμόμαστε μαζί τους, ακόμη και τότε δεν χρειάζεται να τ΄αφήνουμε μόνα τους στο σκοτάδι…Ξαπλώνουμε δίπλα τους, τα χαϊδεύουμε, τους λέμε νανουρίσματα, ιστορίες, μέχρι να νιώσουν ασφάλεια και να αποκοιμηθούν! Αυτό είναι στην ουσία η συγκοίμηση, και όχι ο ύπνος στο γονικό κρεβάτι!

Εξάλλου, αυτό που λένε και οι ειδικοί σε διαταραχές Ύπνου, είναι πως τα παιδιά ξυπνούν τη νύχτα και έχουν ανησυχία, όταν δεν έχουν καταφέρει να διαχειριστούν το άγχος τους ή τις ανασφάλειές τους!

Δεν τα κακομαθαίνουμε αν ξαπλώσουμε δίπλα τους μέχρι ν’ αποκοιμηθούν! Τα κακομαθαίνουμε όταν έχουν υλικά αγαθά που δεν χρειάζονται, ή όταν αυτά υποκαθιστούν την ανάγκη τους για ουσιαστική επικοινωνία! Τα κακομαθαίνουμε όταν με το πρώτο Α, τους δίνουμε αυτό που θέλουν! Τα κακομαθαίνουμε όταν τους λέμε “ΌΧΙ” για κάτι και την ίδια ακριβώς στιγμή, αλλάζουμε γνώμη!

Αλλά, σε καμία περίπτωση, δεν κακομαθαίνουν όταν έχουν την αγκαλιά όποτε τη χρειάζονται και όποτε την απαιτούν!!! Η αγκαλιά είναι το φάρμακο για κάθε ψυχικό πόνο και η εγγύηση για να μεγαλώσουμε ψυχικά υγιείς ενήλικες!

You may also like...

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *