Κουίζ: Τα περισσότερα παιδιά προσχολικής ηλικίας, με το που βλέπουν το κάθισμα του αυτοκινήτου, κάνουν:
α. μεταβολή και όπισθεν!
β. όπως ο “Δράκουλας” στο φως του ηλίου
γ. όπως ο “διάβολος” στο λιβάνι
δ. όλα τα παραπάνω
Σωστά επιλέξατε: το δ! Είναι αλήθεια πως κανένα παιδί δεν θέλει να νιώθει φυλακισμένο, αλλά ανεξάρτητο, πόσο μάλλον τα παιδιά που ιδιοσυγκρασιακά έχουν μια ροπή προς την περιπέτεια και είναι και λίγο ανήσυχα πνεύματα! Επομένως, η ζώνη αποτελεί τον νούμερο 1 εχθρό της ελευθερίας τους, σε αυτές τις ηλικίες!
Όμως, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να ρισκάρουμε τη ζωή του, όσο και να αντιδρά, χτυπιέται, κοπανιέται, κλαίει, οδύρεται, βγάζει… αφρούς, κτλ.! Προσοχή όμως, γιατί ούτε εμείς πρέπει να φτάσουμε στα όριά μας, απειλώντας ή χτυπώντας το!
Κι εκεί ακριβώς, έρχεται η στιγμή της γονικής απόγνωσης… Τι κάνουμε;;;
- Για αρχή, θέτουμε τον κανόνα της ζώνης ασφαλείας, ο οποίος λεει πως το αυτοκίνητο δεν μπορεί να ξεκινήσει αν δεν φορούν όλοι ζώνες ασφαλείας! Φυσικά, δίνουμε εμείς πρώτοι το καλό παράδειγμα!
- Άνεση κινήσεων. Φροντίζουμε να έχουν ελευθερία κινήσεων στα χέρια και τα πόδια, δένοντάς τα παράλληλα, με προσοχή και ασφάλεια. Η ζώνη, δηλαδή, πρέπει να είναι δεμένη με τέτοιο τρόπο, ώστε από τη μια, το παιδί να μην ασφυκτιά και από την άλλη, να το κρατά απόλυτα ασφαλές.
- Ενθάρρυνση και έπαινος. Του εξηγούμε ότι τώρα που μεγάλωσε είναι τυχερό που κατάφερε να μπει σε καινούριο κάθισμα! Πρέπει να το κάνουμε να νιώθει υπερήφανο που θα προσδεθεί και θα είναι ασφαλές στο τέλειο κάθισμά του! Παράλληλα, το επαινούμε κάθε φορά που κάθεται ήσυχα και υπάκουα στο καθισματάκι του!
- Οι καλοί λογαριασμοί…Του εξηγούμε από πριν, πώς συμπεριφερόμαστε όταν πηγαίνουμε κάπου βόλτα και είμαστε στο δρόμο με το αυτοκίνητο!
- Σταθερότητα στους κανόνες. Δεν πρέπει να παρεκκλίνουμε από τους κανόνες ζώνης και συμπεριφοράς μέσα στο αυτοκίνητο! Δεν ξεκινάμε αν δεν μπουν σε όλους οι ζώνες ασφαλείας, σταματάμε κάθε φορά που λύνονται καθ’οδόν και ξεκινάμε αμέσως μόλις ξαναδεθούν! Αν χάσουμε την ψυχραιμία μας, θα συμμορφωθούν στιγμιαία, αλλά θα επαναλαμβάνουν το ίδιο μοτίβο ξανά – ξανά! Η σταθερότητα, η υπομονή και η επιμονή μας είναι τα στοιχεία, από τα οποία εξαρτάται η υπακοή και η ασφάλειά τους!
- Αδιαφορία στις διαμαρτυρίες! Δεν δίνουμε σημασία όταν διαμαρτύρεται, παρά μόνο όταν λυθεί ή βγει από το κάθισμά του, όπου σταματάμε -όχι για να του τις “βρέξουμε”, αλλά για να του εξηγήσουμε ότι η ασφάλειά του είναι σημαντικότερο από ο,τιδήποτε άλλο!
- Αντιθέτως, δεν αγνοούμε τις στιγμές εκείνες που κάθονται ήσυχα, γιατί θα βρουν τρόπο να κεντρίσουν το ενδιαφέρον μας αρνητικά! Το επαινούμε, το κάνουμε να νιώθει σπουδαίο, του μιλάμε και παίζουμε μαζί του παιχνίδια με λέξεις, αριθμούς ή τραγουδάκια!
Να θυμάστε πως τα βρέφη κάτω του ενός έτους πρέπει να τοποθετούνται σε καθίσματα που κοιτάζουν προς τα πίσω, μετά ανεβαίνουν κατηγορία, κοιτώντας μπροστά και τέλος, αναβαθμίζονται στα καθίσματα booster, τα οποία δεν έχουν πλάτη!
Σύμφωνα με έρευνες, η πρώτη αιτία βρεφικής θνησιμότητας είναι τα τραύματα από αυτοκινητιστικά δυστυχήματα! Με τη σωστή πρόσδεση και την χρήση κατάλληλα εγκατεστημένων καθισμάτων, το ποσοστό αυτό μπορεί να μειωθεί σχεδόν κατά τα 2/3 και το ποσοστό τραυματισμού σε παιδιά έως 4 ετών, μπορεί να μειωθεί στο 1/2!
Όταν η αγκαλιά αντικαθιστά το ειδικό κάθισμα, τότε τίθεται σε τεράστιο κίνδυνο η ζωή των παιδιών μας!
Σύμφωνα με έκθεση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ασφαλών Μεταφορών (European Transport Safety Council – ETSC), περισσότερα από 8.000 παιδιά ηλικίας 0-14 ετών έχουν σκοτωθεί σε τροχαία δυστυχήματα τα τελευταία 10 χρόνια στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τα μισά από τα παιδιά που σκοτώθηκαν ήταν μέσα σε οχήματα, το 1/3 περπατούσαν και το 13% ποδηλατούσαν.
(Πηγή πληροφοριών: “Πειθαρχία χωρίς ξύλο και φωνές” των Τζέρρυ Γουάικοφ και Μπάρμπαρα Γιούνελ, Ι.Ο.ΑΣ. – Ινστιτούτο Οδικής Ασφάλειας).