Ήθελα από καιρό να γράψω για τους δεσμούς αίματος και την αδελφική αγάπη! Έχουμε συνηθίσει να μιλάμε για αδελφική αντιζηλία και ανταγωνισμό! Προσωπική μου άποψη είναι πως τα πάντα ξεκινούν από τους γονείς και πώς αντιμετωπίζουν κάθε παιδί μέσα στην οικογένεια! Βέβαια, υπάρχει πάντα ο γενετικός και περιβαλλοντικός παράγοντας (φίλοι, σχολείο, κοινωνικοποίηση) κατά την ανάπτυξη κάθε παιδιού έως την ενηλικίωσή του, αλλά και αργότερα!
Με αφορμή τα πρόσφατα ευχάριστα γεγονότα που συνέβησαν (γάμος αδερφού μου, βάφτιση ανιψιού), καθώς και η “επανένωση” των ξαδέρφων (τόσο των παιδιών μου, όσο και των δικών μου) ήθελα να περιγράψω και να προσπαθήσω ν’ αποτυπώσω όσο καλύτερα μπορώ αυτό το συναίσθημα! Είναι οι λεγόμενοι δεσμοί αίματος και όσο μεγαλώνω, τόσο περισσότερο τους κατανοώ. Γιατί, ναι έχει μεγάλη αξία να νιώθεις αγάπη και να έχεις τρυφερά συναισθήματα για έναν άνθρωπο – συγγενή εξ αγχιστείας, αλλά κακά τα ψέματα, “Το αίμα νερό δεν γίνεται”!
Αυτό το συναίσθημα, λοιπόν, που φαίνεται να βγαίνει σαν χείμαρρος μέσα από το εσωτερικό “ΕΙΝΑΙ” κάθε αγνής παιδικής ψυχής και κάθε υγιούς ανθρώπου… σαν μια παρορμητική βροχή που δροσίζει και καθαρίζει τα πάντα στην ατμόσφαιρα, δεν είναι ΕΝΑ! Είναι συνονθύλευμα συναισθημάτων! Είναι Αγάπη… Χαρά… Νοιάξιμο… Προστατευτικότητα… Θαυμασμός… Τρυφερότητα… Υπερηφάνεια… Ευτυχία… Ένα τεράστιο ουράνιο τόξο που σε κάθε βλέμμα καθρεφτίζονται όλα τα χρώματά του!
Και αυτό το Μαγικό συναίσθημα των πολλαπλών μορφών δημιουργεί την ανάγκη για αγκαλιά, χαμόγελα, φωνές, συγκίνηση, παιχνίδι, επικοινωνία, επαφή, γέλιο, τρέλα!
Όταν είδα την χαρά που έκαναν τα παιδιά μου όταν άκουσαν στην πόρτα τις φωνές των ξαδέρφων τους, με τα οποία είχαν να σμίξουν αρκετούς μήνες, τότε θυμήθηκα πώς ένιωθα εγώ κάθε φορά που συναντούσα τα δικά μου ξαδέρφια! Τα γέλια ήταν καρκαριστά, ειλικρινή, ανοιχτόκαρδα! Και η ανυπομονησία μέχρι να έρθει η ώρα της μεγάλης στιγμής, ατελείωτη… Μιλάμε για καρδιοχτύπι, άγχος, αγωνία… Όχι αστεία!!!! Και όταν τελικά φτάνει εκείνη η πολυπόθητη ώρα που όλοι περιμέναμε, τότε ανοίγει η τεράστια δεξαμενή των πιο αγνών συναισθημάτων του κόσμου!!!
Δεν έχει σημασία η συχνότητα που βλέπεις τα ξαδέρφια ή τα αδέρφια, ακόμη και τους πολύ καλούς σου φίλους, που αγαπάς σαν αδέρφια σου (Θα μιλήσω σε άλλο άρθρο για την έννοια της φιλίας)! Σημασία έχει η ματιά με την οποία τους κοιτούσες κάποτε να είναι η ίδια κάθε φορά που τους συναντάς! Τα συναισθήματα που ένιωθες κάποτε να έχουν φωλιάσει στην καρδιά σου! Να νοιάζεσαι πραγματικά για την ευτυχία τους… Να κάνεις αυτό που νιώθεις με πλήρη ανιδιοτέλεια, χωρίς αντάλλαγμα! Να λες “Σ’ αγαπώ” και να το εννοείς! Να μην προσπαθήσεις ποτέ να ανταγωνιστείς, να ξεγελάσεις, να εκμεταλλευτείς… Να βοηθήσεις όπου και με όποιον τρόπο μπορείς!
Η αδερφική ζήλια και ο ανταγωνισμός υπάρχει στα παιδιά, γιατί προσπαθούν να βρουν την ταυτότητά τους και τη θέση τους μέσα στην οικογένεια! Όταν οι γονείς προσφέρουν στο κάθε παιδί ξεχωριστά την ασφάλεια που χρειάζεται και “αγκαλιάσουν” τη διαφορετικότητα και τη μοναδικότητα κάθε παιδιού τους, τότε η αδερφική ζήλια, θα μετατραπεί σε καθαρή ΑΓΑΠΗ… που δεν “φωνάζει”, απλά ΥΠΑΡΧΕΙ!
Και είναι ό,τι ακριβότερο μπορούμε να αφήσουμε σαν παρακαταθήκη στα παιδιά μας! Και αυτά με τη σειρά τους, να την μεταλαμπαδεύσουν στα δικά τους παιδιά, κ.ο.κ. Και αυτό θα γίνει, εάν κρατήσουμε μέσα μας “φωλιασμένο” εκείνο το τρυφερό, αγνό, αθώο και καθαρό συναίσθημα των παιδικών δεσμών αίματος!