Evi's Stories Η Χαρά του Παιδιού

Η δημιουργία δεν έχει όρια, αλλά τα όρια έχουν τα όριά τους…

Όλοι μιλούν για όρια! Αυτά που πρέπει να μπαίνουν από νωρίς στο παιδί για να μην γίνει ατίθασο και ανυπάκουο! Αυτά που βοηθούν στη διαμόρφωση ηθικών Αρχών και Αξιών, αλλά και συγκροτημένων και πειθαρχημένων ατόμων! Ωστόσο, αρκετές φορές συγχέουμε την επιβολή ορίων με την επιβολή τιμωρίας, που οδηγεί τελικά στη στέρηση της ελεύθερης βούλησης!

Επομένως, μήπως και τα όρια έχουν τα όριά τους;

Θα μιλήσω με παραδείγματα. Όταν ήταν πιο μικρά κυρίως, τα 2 μεγαλύτερα παιδιά μου, είχαν μια τάση… μανία… λατρεία… έφεση… να ζωγραφίζουν στους τοίχους! Ειδικά οι τοίχοι των δωματίων τους, ήταν σαν γκράφιτι, αλλά σε πειραματικό στάδιο τύπου gothic, σαν να ήταν βγαλμένοι από θρίλερ! Μουτζούρες, γραμμές αποτυπωμένες με ανεξίτηλο μαύρο χρώμα και παιδάκια ή καράβια παντού. Αυτό ήταν το σκηνικό που συνέθετε το background των παιδικών -κατά τ’ άλλα- δωματίων τους!

Όλοι λοιπόν μας έλεγαν: Πώς τους το επιτρέπετε; Βάλτε τους όρια! Προσωπικά, δεν θεωρούσα ότι ήταν από τα απαγορευτικά εκείνα πράγματα, στα οποία έπρεπε -ντε και καλά- να θέσω αυστηρά όρια!

Αντιθέτως, μπορώ να πω ότι διέκρινα μια καλλιτεχνική φύση, την οποία δεν ήθελα να καταπιέσω! Αυτό που προσπαθήσαμε, λοιπόν, να κάνουμε ήταν να βρούμε εναλλακτική! Εντελώς συμπτωματικά είχα ακούσει μια ιστορία ενός ζευγαριού που είχαν καλύψει όλους τους τοίχους του σπιτιού με λευκά χαρτόνια, ώστε τα παιδιά να ζωγραφίζουν εκεί ελεύθερα! Πώς το βρίσκετε; Παρατραβηγμένο; Κι εγώ… Πίσω όμως, από αυτό το “too much story” κατάλαβα το βαθύτερο νόημα: Τα παιδιά δεν θέλουν όρια, με την μορφή απαγορεύσεων, αλλά έναν καλά οριοθετημένο χώρο – περιβάλλον, όπου θα μπορούν να εκφράζονται ελεύθερα και να επικοινωνούν με τον δικό τους τρόπο την όποια προδιάθεση, διάθεση ή κλίση τους…

Σκεφτείτε ένα παιδί που εκδηλώνει το ενδιαφέρον του για τη μουσική, χτυπώντας τις κουτάλες σε ανοξείδωτα μαγειρικά σκεύη, παράγοντας ήχο… Αν οι γονείς του το απαγορεύσουν, εκείνο θα αποτραβηχτεί, θα αποθαρρυνθεί και ίσως να μην καλλιεργηθεί ποτέ το έμφυτο ταλέντο του στη μουσική!

Για να επανέλθουμε όμως, στο θέμα της ζωγραφικής, η σωτήρια λύση που βρήκε ο μπαμπάς μας (για να του δώσουμε και τα credits), ήταν ένα αυτοκόλλητο – μαυροπίνακας στον τοίχο του σαλονιού! Έτσι, σιγά – σιγά εγκατέλειψαν την ιδέα του γκράφιτι ΠΑΝΤΟΥ και άρχισαν ν’ αποτυπώνουν τις εικαστικές τους ανησυχίες πάνω στον μαυροπίνακα!

Όσον αφορά στις τεχνοτροπίες που είχαν δημιουργηθεί, καταφέραμε να καταλάβουμε όλοι τη διακριτή διαφορά μεταξύ ορίων – καταπίεσης και ορίων – οριοθέτησης. Οι τοίχοι έπρεπε να καθαριστούν και να ξαναβαφτούν! Και σε αυτό, σημαντικοί αρωγοί στάθηκαν ποιοι άλλοι; Φυσικά, οι ηθικοί αυτουργοί – δημιουργοί των εικαστικών παρεμβάσεων!!!

Το μάθημα που πήραμε όλοι ήταν:

  • Ανάληψη ευθυνών
  • αποκατάσταση της ζημιάς
  • εφευρετικότητα
  • ενθάρρυνση
  • ελεύθερη βούληση
  • καλλιτεχνική δημιουργία
  • Όρια, αλλά με όρια

You may also like...

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *