Μπορεί η σχολική γιορτή για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου να έγινε “κεκλεισμένων των θυρών”, μπορεί οι μαθητικές παρελάσεις να ακυρώθηκαν λόγω “Covid-19”, ωστόσο, το εθνικό μας φρόνημα πρέπει να συνεχίσει να είναι υψηλό και να ενισχύεται και στα παιδιά μας.
Δεδομένου λοιπόν ότι ο καιρός σήμερα δεν επιτρέπει εξόδους και εκδρομές, μένουμε σπίτι, φτιάχνουμε σημαίες για την επέτειο του “ΟΧΙ” και συζητάμε για το έπος του 1940, με απλά λόγια, εστιάζοντας στον ηρωισμό των πολεμιστών και τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν οι ίδιοι και οι οικογένειές τους.
Σημαίες από χαρτί…
Σημαίες από LEGO…
Συνδυασμός χαρτιού – Lego
Το “ΟΧΙ” αλλιώς…
Η εξιστόρηση πολεμικών γεγονότων και η μεταλαμπάδευση γνώσεων, ώστε τα παιδιά να έρθουν πιο κοντά την Ιστορία, δεν είναι εύκολη υπόθεση για έναν γονιό. Το δύσκολο “κομμάτι” είναι να εξηγήσει κανείς τα αίτια και τις συνέπειες ενός πολέμου.
Η δική μου άποψη είναι πως πρέπει να τονίζουμε ότι όλοι οι λαοί πολεμούν για Αξίες και Ιδανικά, όπως η ελευθερία, η φιλοπατρία, η οικογένεια, η γενναιότητα, η ισότητα, η αγάπη και φυσικά η ειρήνη. Κανένας λαός δεν επιθυμεί τον πόλεμο, γιατί οι συνέπειες από αυτόν είναι δυστυχία, φτώχεια και καταστροφές. Ειδικά, σε μικρές και τρυφερές ηλικίες, οι λεπτομερείς αναφορές με γλαφυρές και σκληρές εικόνες είναι απαγορευτικές.
Μπορείτε όμως, να διαβάσετε αποσπάσματα από το βιβλίο “Ο Μεγάλος Περίπατος του Πέτρου” της Άλκης Ζέη. Ο Πέτρος είναι ένα αγόρι που στην ηλικία των εννιά ετών ζει τον πόλεμο του 1940 και κατόπιν μεγαλώνει μέσα στην κατεχόμενη από τους Γερμανούς Αθήνα.
New York Times Book Review: «Διαβάστε τον Μεγάλο περίπατο του Πέτρου» για πολλούς λόγους, αλλά έστω και μόνο, για να θαυμάσετε το θάρρος και την επινοητικότητα του Πέτρου, του μικρού αυτού αντιστασιακού που έκανε τη ζωή δύσκολη στους Ιταλούς και Γερμανούς κατακτητές».
Μια εξαιρετική και συγκινητική προσέγγιση στο πώς πρέπει οι γονείς να περνούν το μήνυμα ενός πολέμου στα παιδιά είναι εκείνη της ταινίας – αριστούργημα: “Η ζωή είναι ωραία” με τον ταλαντούχο Ρομπέρτο Μπενίνι.
Λίγα Λόγια για την ταινία…
Στο στρατόπεδο, ο Γκουίντο κρύβει τον γιο του από τους Ναζί φύλακες, του δίνει κρυφά φαγητό και προσπαθεί να τον κάνει να μην καταλάβει τι πραγματικά συμβαίνει. Προσπαθεί με διάφορα τεχνάσματα να πείσει τον γιο του ότι το στρατόπεδο συγκέντρωσης είναι απλά ένα παιχνίδι. Ένα παιχνίδι, στο οποίο ο παίκτης που θα καταφέρει να μαζέψει 1.000 πόντους θα κερδίσει ένα τανκ. Τον προειδοποιεί παράλληλα πως αν κλάψει, παραπονεθεί, ζητήσει τη μαμά του ή πει ότι πεινάει θα χάσει βαθμούς…
Πρόκειται για ωδή στην ελπίδα για ζωή εν μέσω της φρίκης του πολέμου…
“Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί, μόνο παγιδευμένοι άνθρωποι”