Evi's Stories

Για έναν κόσμο χωρίς… αναπηρίες

Αυτό το άρθρο είναι αφιερωμένο σε όλα τα άτομα με αναπηρίες, με ειδικές ανάγκες, με ιδιαίτερες ανάγκες, με διαφορετικές ανάγκες, με ίδιες ανάγκες. Όποιον “τίτλο” και να αποδώσουμε, το γεγονός είναι ένα: Δεν είμαστε όλοι ίδιοι… Είμαστε όλοι διαφορετικοί! Και αυτή η ποικιλομορφία είναι που κάνει την ενσωμάτωσή μας στην κοινωνία πιο ενδιαφέρουσα! Αρκεί να μας επιτρέψουν και να μας επιτρέψουμε να ενσωματωθούμε!

Ποιοι; Το σύστημα, οι κρατικοί φορείς, οι απαρχαιωμένες αντιλήψεις που εν έτη 2020 καλά κρατούν, εμείς οι ίδιοι; Δεν ξέρω. Κάπου χωλαίνει πάντως, το πράγμα και πρέπει να αλλάξει προς τη σωστή κατεύθυνση. Σε κάποιες χώρες έχουν γίνει σημαντικά βήματα, εδώ ακόμη όχι. Ενώ είμαστε άλλοτε πιστά αντίγραφα άλλοτε κακέκτυπα -ευρωπαϊκών και μη- θλιβερών, κακόγουστων και κακών προτύπων, στα καλά έχουμε την τάση να οπισθοχωρούμε ή να εθελοτυφλούμε.

Κοιτάζουμε τα άτομα με αναπηρίες (είμαι κι εγώ μέρος του παρωχημένου συστήματος), με λύπηση στην καλύτερη, με αποφυγή ή αδιαφορία στην χειρότερη. Εν κατακλείδι, με μη αποδοχή! Αυτό όμως, που δεν έχει αντιληφθεί κανείς, είναι πως είμαστε όλοι ανάπηροι και μάλιστα με ακόμη μεγαλύτερη και πολυπλοκότερη αναπηρία: συναισθηματική, πνευματική, ψυχική. Άλλοι βλέπουν αυτά που θέλουν να δουν κι άλλοι ακούνε ό,τι τους συμφέρει. Άλλοι μπορούν να τρέξουν, αλλά κάθονται σε αέναη αδράνεια. Άλλοι μπορούν να φωνάξουν, αλλά προτιμούν να μένουν σιωπηλοί. Είμαστε ανάπηροι, από τη στιγμή που δεν μπορούμε ν’ αντιδράσουμε, ν’ αγκαλιάσουμε, να φιλήσουμε, ν’ αγαπήσουμε, να ζήσουμε!

Όλοι όμως, κρύβουμε μέσα μας τη δύναμη για να καταφέρουμε τα πάντα! Και ν’ αλλάξουμε τον κόσμο προς το καλύτερο. Γιατί, ο κόσμος αλλάζει μόνο μέσα από εμάς! Κι εμείς αλλάζουμε μέσα από τα παιδιά μας.

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα ατόμων με αναπηρία (3 Δεκεμβρίου), θ’ αναφερθώ στο πώς μπορούμε ως γονείς να μιλήσουμε στα παιδιά μας για τη διαφορετικότητα.

  1. Κανένα παιδί δεν είναι ίδιο – η διαφορετικότητα αφορά όλους μας

Όπως διαφέρουμε στο χρώμα μαλλιών, ματιών, ομιλία, εθνικότητα, σωματική διάπλαση, έτσι ακριβώς μπορεί να διαφέρουμε και με άλλους τρόπους. (π.χ. ένα άτομο μπορεί να μην περπατά, άλλο να μην μιλάει, άλλο να μην βλέπει και άλλο να μην ακούει).

2. Απαντάμε στις ερωτήσεις με ειλικρίνεια

Όταν βλέπουμε στον δρόμο ένα άτομο με μπαστούνι, του εξηγούμε ότι το έχει σαν βοήθημα επειδή δεν βλέπει… σε αμαξίδιο επειδή δεν μπορεί να περπατήσει και το καροτσάκι τον βοηθάει να κινείται. Και στο αμέσως επόμενο ερώτημα “γιατί;”, η απάντηση πρέπει να είναι απλή: Επειδή έτσι γεννήθηκε ή επειδή μπορεί να είχε κάποιο ατύχημα. Μπορούμε επίσης, να του επιστήσουμε την προσοχή, λέγοντας πως πρέπει πάντα να διασχίζουμε τον δρόμο με ασφάλεια και ν’ ακολουθούμε κανόνες για την αποφυγή ατυχημάτων.

3. Μαθαίνουμε στο παιδί σεβασμό

Δεν είναι σωστό να κοιτάζουμε επίμονα κάποιον ή να σχολιάζουμε την εμφάνισή του ή την όποια διαφορετικότητά του. Δεν κάνουμε άσχημους χαρακτηρισμούς και εστιάζουμε στα κοινά σημεία: ανάγκη για φίλους, για αγάπη, για αποδοχή.

4. Αποδοχή διαφορετικότητας

Παροτρύνουμε τα παιδιά να χαιρετούν και να παίζουν με κάποιο παιδάκι που έχει οποιαδήποτε αναπηρία και δεν αποφεύγουμε να τα καλέσουμε σε συγκεντρώσεις.

5. Ανάγνωση παραμυθιών με ήρωες άτομα με αναπηρία

Τους διαβάζουμε παραμύθια, στα οποία πρωταγωνιστές είναι παιδιά με οποιαδήποτε αναπηρία. Με αυτόν τον τρόπο, τα βοηθάμε ν’ αντιληφθούν καλύτερα την έννοια της διαφορετικότητας με κοινό γνώμονα την καλοσύνη , την φιλία, τον σεβασμό και την αγάπη!

Τ’ αγαπημένα μου βιβλία:

  1. Ο δρόμος για την Ευτυχία: Δώρα Λοΐζου (Διάπλους) Διαφορετικότητα (Κινητικά προβλήματα) Η Μέλανι, ένα κορίτσι με προβλήματα κοινωνικοποίησης και συμπεριφοράς, ωριμάζει απότομα όταν στη ζωή της έρχεται η… Ευτυχία! Ένα βιβλίο για την έννοια της προσφοράς, της ισότητας και της αγάπης.

2. Θέλω μόνο να παίξω μαζί σου: Μερκούριος Αυτζής (Ελληνικά Γράμματα)
Σύνδρομο Down
Ο Μάνος με τα σκιστά μάτια και το πλακουτσό πρόσωπο είναι ένα αγόρι
διαφορετικό από τ΄ άλλα. Γι΄ αυτό και τα παιδιά της γειτονιάς του δεν
παίζουν μαζί του. Εκείνος, όμως, ξέρει να παίζει, ξέρει να μοιράζεται, μα
πάνω απ΄ όλα ξέρει να αγαπά…

Κλείνοντας, θα ήθελα να τονίσω πως όλοι μικροί – μεγάλοι, με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, με τυπική ή μη, ανάπτυξη, με αναπηρίες ή χωρίς…. έχουμε φτερά: άλλοι μεγαλύτερα άλλοι μικρότερα! Σίγουρα όμως, για να τ’ ανοίξουμε, πρέπει να πιστέψουμε πως μπορούμε να πετάξουμε. Κι αυτό θα γίνει αν πρώτα έχει πιστέψει κάποιος άλλος σε μας! Αποδοχή λοιπόν, όλων των παιδιών για ένα καλύτερο αύριο χωρίς… αναπηρίες!

You may also like...

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *