Πρόσφατα μου κέντρισε το ενδιαφέρον ένα άρθρο της αμερικανικής εφημερίδας “New York Times”, με μαρτυρίες γονέων σχετικά με το πώς αντιμετωπίζουν την πανδημία, πόσο έχει αλλάξει η ζωή τους και πώς αντεπεξέρχονται στις καθημερινές δυσκολίες. To Supermammasblog σας το παραθέτει (επέλεξα να μεταφράσω τις 6 πιο αγαπημένες μου ιστορίες από τις 15).
- Γέννα σ’ έναν κόσμο αλλαγμένο
Sonia Mehta and Jed Backus, Guilford, Conn.
Η Sonia πήγε εσπευσμένα στο μαιευτήριο, 5 εβδομάδες νωρίτερα από την τελική ημερομηνία τοκετού. Εκείνο το βράδυ, ο κόσμος έμελλε ν’ αλλάξει. Μια νοσοκόμα είπε στη Sonia και τον σύζυγό της ότι το μαιευτήριο ήταν κλειστό για τους επισκέπτες. Έτσι, είπαν στους γονείς τους ν’ ακυρώσουν την πτήση τους. Μετά τη γέννα, ο γιος τους μπήκε στη θερμοκοιτίδα λόγω της προωρότητάς του και οι δυο τους ήταν πολύ αγχωμένοι μέχρι να βγει. Τελικά, έφυγαν από το μαιευτήριο μόλις έφτασε στο επιθυμητό βάρος. Ο γιος τους γεννήθηκε στις 12 Μαρτίου 2020 και η ανάπτυξή του αποτελεί για εκείνους έναν τρόπο μέτρησης της χρονικής διάρκειας της πανδημίας. “He’s like a midnight child of the pandemic”, είπε ο Jed.
2. Γονεϊκότητα εν μέσω πένθους
Lisa Powell, Μινεάπολη -Μινεσότα
Ο 4χρονος γιος και η 2 ετών κόρη της Lisa είχαν τόσο έντονη επιθυμία να μιλήσουν με κόσμο που πήγαιναν στο παράθυρο και φώναζαν στους περαστικούς: “Είναι βραδιά ποπ-κορν”! H Lisa έχασε και τους δυο παππούδες της το περασμένο καλοκαίρι, με μια εβδομάδα διαφορά. Προσπάθησε να διαχειριστεί την απώλεια, μέσα από το ανιδιοτελές μοντέλο γονεϊκότητας που είχε δει σε εκείνους. Στον ελεύθερο χρόνο της, πηγαίνουν βόλτες και περίπατο στη φύση, όπως συνήθιζε να κάνει κι η ίδια στα παιδικά της χρόνια, “πριν το i=pad και πριν τα πάντα”, είπε χαρακτηριστικά.
3. “Χτίζοντας” τις μικρές, ιδιαίτερες στιγμές
Jen Bienvenu, Little Rock – Αρκάνσας, Μισσισσιππής
Η Bienvenu προσπαθεί να βρει απλούς τρόπους να “σπάσει” την καθημερινή ρουτίνα, κάνοντας αλλαγές στα έπιπλα, αγοράζοντας καινούριες πιτζάμες. Θα φτιάξει κολατσιό και θα πάρει τα παιδιά της, 1 και 4 ετών, να πλύνουν το αυτοκίνητο, για διασκέδαση. Πρόσφατα, πήραν σε πακέτο γρήγορο φαγητό (fast-food) και αντί να το φάνε στο αυτοκίνητο, έστρωσαν τραπέζι μ’ ένα γιορτινό τραπεζομάντηλο. Αυτό ήταν αρκετό για να τους φτιάξει τη διάθεση…”Χτίζοντας μικρές, ιδιαίτερες στιγμές, πέρα από τα συνηθισμένα, προσπαθώ να είμαι πρόθυμη στην χαρά”, είπε η Bienvenu.
4. “Έχασα τον εαυτό μου”
LaKiaya Evans, Χιούστον – Τέξας
Η Evans, μια χωρισμένη μαμά με 2 παιδιά, ήταν δασκάλα σε παιδιά προσχολικής ηλικίας με ειδικές ανάγκες, πριν την πανδημία. Προσπαθώντας να εξισορροπήσει την εργασία από το σπίτι και την παράλληλη φροντίδα των 5 μηνών και 2 ετών παιδιών της, άφησε τη δουλειά. Στον “ελεύθερο” χρόνο της, ξεκίνησε μια επιχείρηση Marketing. “Αλλάζω πάνες όλη μέρα, προσπαθώ να δουλέψω και να θυμηθώ αν έβαλα αποσμητικό ή αν έπλυνα σήμερα τα δόντια μου…”. Η Evans έχει άσθμα και ανησυχεί μήπως ο Covid-19 προσβάλλει τα πνευμόνια της. Επίσης, προσπαθεί να επικεντρωθεί και στην ψυχική της υγεία. “Έχασα 100% τον εαυτό μου, προσπαθώντας να εξασφαλίσω ότι τα παιδιά μου ήταν καλά”.
5. Μια πρώην σύζυγος στρατιωτικού γίνεται “Δημιουργική”
Christa Stoebner, Austin – Τέξας
Το 2018, ο σύζυγος της Christa πήγε σε μια ανθρωπιστική αποστολή στο Αμερικανικό Ναυτικό Νοσοκομείο (U.S.N.S. Mercy). Η κόρη της ήταν τότε 3 ετών και ήταν δύσκολο για αυτήν να μην γνωρίζει αν ο πατέρας της θα γυρίσει πίσω ή πότε θα μπορούσε να μιλήσει μαζί του στο τηλέφωνο. Κατά τη διάρκεια της πανδημίας, η Christa σκεφτόταν πολύ την περίοδο εκείνη, καθώς είχε βιώσει παρόμοια συναισθήματα. Χώρισε από τον σύζυγό της έναν χρόνο μετά την επιστροφή του από την αποστολή και τώρα, η ίδια και η κόρη της, προσπαθούν ξανά να διαχειριστούν μια αβέβαιη κατάσταση, με άγνωστη ημερομηνία λήξης. “Πρέπει να γίνεις δημιουργικός”. Η κόρη της θα πετάξει μια κορδέλα από το παράθυρο στο κάτω διαμέρισμα, ως σινιάλο – σήμα στους γείτονες ότι θέλει να παίξει στην αυλή. Πηγαίνουν βόλτες με το ποδήλατο, κάνουν χειροτεχνίες και κατασκευές. Υπενθυμίζει συνεχώς στον εαυτό της ότι μπορεί να τα καταφέρει, αφού έχει περάσει ήδη κάτι αντίστοιχο.
6. Έχασε τη γυναίκα του
Wei Lien Dang, Καλιφόρνια
Έχασε τη γυναίκα του πριν από 3 χρόνια, από Εμβολισμό Αμνιακού Υγρού, μια σπάνια επιπλοκή της γέννας! Ένιωσε ότι πρέπει να προσαρμόσει τη ζωή του χωρίς εκείνη, μαζεύοντας τα κομμάτια του σε μια αίσθηση κανονικότητας. Σκέφτεται τη γυναίκα του έντονα κατά τη διάρκεια της πανδημίας, φροντίζοντας τις δυο κόρες του, 5 και 2 ετών. Όταν του λείπει, γράφει τις σκέψεις του, ώστε να έχει ένα “δοχείο συναισθημάτων”, όπως λέει. Και παίζει με τα παιδιά του, μαγειρεύουν, φτιάχνουν γλυκά, κατασκευάζουν Lego, τρέχουν στην πίσω αυλή και προσπαθούν να μάθουν τα πάντα γύρω από τα φυτά και τα λουλούδια. “Είναι μια υπενθύμιση ότι παρά τις αντιξοότητες και τις προκλήσεις, εξακολουθούν να υπάρχουν αυτές οι στιγμές διασκέδασης και χαράς… κι έτσι, δεν νιώθεις συντετριμμένος”!
Δείτε και τις υπόλοιπες ιστορίες στο πρωτότυπο άρθρο των NYT.