Η Παγκόσμια Ημέρα Υγείας γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 7 Απριλίου και αφορά σε διάφορα ζητήματα της δημόσιας υγείας. Η πανδημία βρίσκεται φέτος, στο επίκεντρο, καθώς μας έχει φέρει αντιμέτωπους με φόβους, ανασφάλειες, ερωτηματικά και κινδύνους που “απειλούν” τη σωματική, αλλά και την ψυχική μας υγεία.
Κι επειδή η σωματική μας υγεία είναι αποτέλεσμα της ψυχικής μας υγείας, θα επικεντρωθούμε στο πώς να την διατηρήσουμε “ζωντανή” παρά τη δυσμενή συνθήκη που βιώνουμε. Είμαστε άραγε πραγματικά ασφαλείς μένοντας σπίτι;; Και τελικά, τι είναι προτιμότερο, να ζει κανείς με τον φόβο μήπως πεθάνει ή να πεθάνει χωρίς να έχει ζήσει;;; Πώς μπορούμε να συνδεθούμε ουσιαστικά με τα παιδιά μας και να τους προσφέρουμε την ψυχική σταθερότητα που χρειάζονται; Τι χρειαζόμαστε εμείς; Τι φταίει και αυξάνονται ραγδαία τα ποσοστά που σχετίζονται με προβλήματα ψυχικής υγείας των παιδιών; Τι πρέπει ν’ αλλάξει;
Τον τελευταίο χρόνο:
- Η μάσκα έχει γίνει δεύτερη φύση μας… προέκταση του προσώπου μας.
- Δεν μπορούμε να πάμε πουθενά χωρίς να πάρουμε ηλεκτρονική ή γραπτή προέγκριση… στέρηση της ελευθερίας μας.
- Τα κινητά έχουν αντικαταστήσει την ανθρώπινη επαφή… προέκταση του χεριού, του νου και της καρδιάς μας…
- Η παιδεία γίνεται εξ’ αποστάσεως… αβεβαιότητα για το μέλλον των παιδιών μας.
- Νοσοκομεία ασφυκτικά γεμάτα, εμβόλια αμφιβόλου εγκυρότητας, αύξηση κρουσμάτων, καθημερινοί θάνατοι… ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ!
Δεν υπάρχει πλέον καμία αμφιβολία ότι η “Δημόσια Υγεία” περνάει κρίση σε όλα τα επίπεδα!
Και το καίριο και κρισιμότερο ερώτημα όλων: Υπάρχει τρόπος να την θεραπεύσουμε και να θεραπευτούμε; Η απάντηση είναι πως “ναι”. Όχι όμως, με τον τρόπο που πιστεύουν οι περισσότεροι, δηλαδή, με τον εμβολιασμό, την χαλάρωση των μέτρων και την εξάλειψη της πανδημίας, αλλά με ριζική αλλαγή στον τρόπο που σκεφτόμαστε, ζούμε και μεγαλώνουμε τα παιδιά μας!
Τα τελευταία χρόνια, έχουν αυξηθεί ραγδαία τα ποσοστά ψυχικών ασθενειών στα παιδιά. Σύμφωνα με παγκόσμιες στατιστικές:
• 1 κάθε 5 παιδιά έχει προβλήματα ψυχικής υγείας
• Ο επιπολασμός της ΔΕΠΥ εκτιμάται περίπου στο 5%, παγκοσμίως, ενώ φαίνεται να αυξάνεται συνεχώς τις τελευταίες δεκαετίες. Σύμφωνα με έρευνα του «Milken Institute School of Public Health» του George Washington University, ο αριθμός των παιδιών που έχουν ΔΕΠΥ έχει αυξηθεί 43% μέσα σε περίπου μία δεκαετία.
• Έχει παρατηρηθεί αύξηση κατά 37% στην εφηβική κατάθλιψη
• Αύξηση 200% στον αριθμό των παιδικών (μεταξύ 10 και 14 ετών) αυτοκτονιών.
Τις πταίει;
Το τραγικό δεν είναι ότι δεν ξέρουμε τι φταίει, αλλά ότι κάνουμε πως δεν ξέρουμε… Γιατί, ξέρουμε ότι τα παιδιά μας, τα τελευταία χρόνια, βρίσκονται σε συνεχή υπερδιέγερση. Ξέρουμε ότι δεν είμαστε διαθέσιμοι συναισθηματικά. Ξέρουμε ότι είμαστε απόντες και από τύψεις τα γεμίζουμε δώρα και υλικά αγαθά που δεν έχουν ανάγκη.
Ξέρουμε πως η συχνή και πολύωρη ενασχόληση με τα κινητά και τα τάμπλετ προκαλούν κατάθλιψη και επιθετικές συμπεριφορές. Ξέρουμε πως χρειάζονται επαρκή ύπνο, άσκηση και ισορροπημένη διατροφή, αλλά τα ταΐζουμε σκουπίδια, τ΄αφήνουμε μέχρι αργά στην τηλεόραση και τα έχουμε κλεισμένα σε διαμερίσματα – κουτιά!
Ξέρουμε πως έχουν ανάγκη από ξεκάθαρα όρια, αλλά τους επιτρέπουμε να βάζουν εκείνα τους δικούς τους κανόνες. Ξέρουμε πως θέλουν αρμοδιότητες και υπευθυνότητες, αλλά τους τις δίνουμε μόλις αποκτήσουν αυτό που θέλουν!
Ξέρουμε πως έχουν ανάγκη το δημιουργικό παιχνίδι, το ελεύθερο παιχνίδι, το παιχνίδι στη φύση, το δικαίωμα, τον χώρο και τον χρόνο να βαριούνται, αλλά τα απασχολούμε με ψηφιακές νταντάδες!
Ξέρουμε πως πρέπει να αποκτήσουν αντισώματα για δυνατό ανοσοποιητικό, αλλά τα μεγαλώνουμε σε αποστειρωμένο περιβάλλον.
Δεν είναι η πανδημία, λοιπόν, αυτή που φταίει, αλλά εμείς. Η υγεία της κοινωνίας θ’ αλλάξει όταν αλλάξουμε οι ίδιοι τον τρόπο που ζούμε, που τρώμε, που σκεφτόμαστε, που νιώθουμε!!! Είναι καιρός να κάνουμε πράξη όλα όσα ξέρουμε! Γιατί, η οικογένεια είναι το βασικό κύτταρο της κοινωνίας!
(Απαγορεύεται η αναδημοσίευση του άρθρου χωρίς άδεια ή παραπομπή στην πηγή με το σχετικό ενεργό link).