Γιατί αλλάζουμε όταν κάνουμε παιδιά;

Γιατί αλλάζουμε όταν κάνουμε παιδιά;

Αφορμή για το συγκεκριμένο άρθρο αποτελεί η εξομολόγηση της καλύτερής μου φίλης πως από τον καιρό που έγινα μαμά έχασα την ανεμελιά μου! Βέβαια, όταν έγινε κι εκείνη μανούλα, με συναισθάνθηκε πλήρως! Ε, ναι… είναι αλήθεια! Πόσο ανέμελος/η μπορεί να είναι κανείς με 3 παιδιά ή ακόμη και με 1; Κακά τα ψέματα, όταν αποκτάς παιδιά, χάνεις πολλά από την παιδικότητα και την ανέμελη πτυχή του εαυτού σου! Σοβαρεύεις απότομα! Φιλτράρεις περισσότερο λόγια και καταστάσεις, επιλέγεις την ασφάλεια και την ηρεμία, έχεις άλλες προτεραιότητες, αποκτάς φοβίες που δεν είχες, γίνεσαι περισσότερο υπεύθυνος/η και λιγότερο ριψοκίνδυνος/η. Χάνεται η αίσθηση του «αφήνομαι» και «δράττω τη στιγμή».

Ένα άλλο ταρακούνημα ήρθε και από τον γιο μου, ο οποίος σε μια εκδρομή μας ήθελε να κάνουμε καγιάκ σε μια λίμνη και εγώ δίστασα (ήταν χειμώνας, έκανε κρύο, κτλ.). Τότε μου είπε: «Έλα ρε μαμά, διασκέδασέ το λίγο»!!!! Και συνειδητοποίησα πως έχω πάψει να διασκεδάζω πραγματικά και να χαίρομαι στο έπακρο. Γιατί;

Γιατί αγχώνομαι… Μήπως συμβεί κάτι, μήπως χτυπήσουν, μήπως κρυώσουν, μήπως κλάψουν, μήπως γκρινιάξουν… Το ένα μάτι είναι συνεχώς καρφωμένο στα παιδιά. Ακόμη κι όταν δεν είμαι δίπλα τους, έχω συνεχώς την έγνοια τους κι αυτό δεν θ’ αλλάξει. Είναι για μια ζωή. Απλώς, πρέπει να μάθω να το διαχειρίζομαι. Να μάθουμε να το διαχειριζόμαστε!

Όπως λένε κι οι μανούλες που έχουν πιο μεγάλα παιδιά, τι θα γίνει όταν μεγαλώσουν; Τώρα, είναι καλά γιατί τουλάχιστον τα έχεις κοντά σου. Αργότερα, που θα φεύγουν από το σπίτι; Που θα πηγαίνουν βόλτα; Που θα πάνε φαντάροι; Που μπορεί να πάνε σε άλλη πόλη να σπουδάσουν; Και δεν είναι καθόλου μακριά αυτή η ώρα!

Μήπως πρέπει να χαλαρώσουμε λιγάκι; Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ σίγουρα ναι! Πρέπει να προσπαθήσουμε να ξαναβρούμε την ανεμελιά που χάσαμε και να πάρουμε παράδειγμα από τα παιδιά μας: Να γελάμε με την καρδιά μας, να τολμάμε και να «ρουφάμε» την κάθε στιγμή!!!! Το χρωστάμε στα παιδιά μας… το χρωστάμε στον εαυτό μας.

Είναι καιρός να βρούμε τρόπο να επικοινωνήσουμε πάλι με το παιδί που κρύβουμε μέσα μας και που εξακολουθεί να ονειρεύεται, να χαίρεται, να ζητά, να πεισμώνει, ν’ αντιδρά και να φωνάζει: “Πώς κατάντησες έτσι; Σήκω, τόλμησε, παίξε!! Η ζωή είναι μικρή… Τώρα είναι η στιγμή!

Evi's Stories Παιδέματα