«Το έκανα για εκείνη» – Missy Merida στο Art Hub Athens: Όταν η Τέχνη σταματά να σιωπά (και εμείς μαζί της)

(Συνέντευξη της καλλιτέχνιδας Έλενας Καρανικολού στην Ευρυδίκη Χρήστου και το Supermammasblog)

“Κάποιοι άνθρωποι, όσο και να προσπαθήσει κανείς να τους «μικρύνει» για να χωρέσουν σε περιοριστικά, κοινωνικά επιτασσόμενα καλούπια, εκείνοι πάντα θα απλώνουν τα φτερά τους για να πετάξουν ακόμη και κόντρα στον άνεμο, προκειμένου να φέρουν την αλλαγή”.

Υπάρχουν εκθέσεις που τις επισκέπτεσαι για να θαυμάσεις την τεχνική και εκθέσεις που τις επισκέπτεσαι για να ακούσεις την αλήθεια σου. Ανήμερα της 8ης Μαρτίου, μιας ημέρας που συχνά εξαντλείται σε ευχές και λουλούδια, το Supermammasblog βρέθηκε στο Art Hub Athens.

Εκεί, η Έλενα Καρανικολού, γνωστή ως Missy Merida («μισή μερίδα» και όχι «Μις Μέριντα» όπως νόμιζα αρχικά <από τη γενναία Μέριντα : πριγκίπισσα – ιππότη>,  αν και θα της ταίριαζε «γάντι»…) δεν “γιόρτασε” απλώς τη γυναίκα… την κοίταξε στα μάτια, ακούμπησε το τραύμα της και της ψιθύρισε πως δεν είναι μόνη!

Σε έναν χώρο γεμάτο από τη δική της χαρακτηριστική, «εύθραυστη», αλλά αφοπλιστική αισθητική, η Έλενα μετέτρεψε το κοινωνικό «φτάνει ως εδώ» σε εικόνα. Και η εικόνα κάποιες φορές έχει τη δύναμη να «φωνάξει» εκεί που οι λέξεις σιωπούν…

Με αφορμή την πρώτη της ατομική έκθεση για την έμφυλη βία και την καμπάνια #NotAlone, είχαμε την χαρά να συνομιλήσουμε μαζί της. Μας απάντησε με την αμεσότητα (πιο γρήγορη κι από τον άνεμο…), την οξυδέρκεια και την ειλικρίνεια που τη διακρίνει, αλλά και με την γλυκύτητα και την αυτοπεποίθηση μιας γυναίκας που ξέρει ότι η τέχνη είναι το πιο δυνατό όπλο όχι μόνο ενάντια στη βία, αλλά απέναντι στο καθετί που μας “μαυρίζει”.

Φεύγοντας από το Art Hub Athens εκείνο το απόγευμα, δεν ένιωσα μόνο το «βάρος» του θέματος, αλλά και μια απρόσμενη «ελαφράδα»… ένα άγγιγμα  ηλιαχτίδας… μια ζεστή, μεγάλη αγκαλιά. Πήρα μαζί μου ένα φωτεινό χαμόγελο και εκείνη την πολύτιμη επιβεβαίωση που όλοι χρειαζόμαστε στις γκρίζες μέρες: πως η «υπαρξιακή μοναδικότητα» είναι η μόνη μας απάντηση στο συμπαντικό χάος…

Η Συνέντευξη – Συζήτηση για το πώς το Σκοτάδι γίνεται Φως:

S: Ποιο ήταν το έναυσμα, η σπίθα που ξεκίνησε αυτή τη φωτιά δημιουργίας;

M.M.: Έπειτα από την καμπάνια της Art Hub Athens #NotAlone για την έμφυλη βία , ήρθαν πολλά προσωπικά μηνύματα από γυναίκες που υπέφεραν στα social μου και κάπως έτσι ξεκίνησε το ταξίδι μας. 

S: Στα έργα σου βλέπουμε συχνά μια “εύθραυστη δύναμη”. Πόσο λυτρωτική –ή ίσως επώδυνη– ήταν για σένα η διαδικασία της εικονογράφησης του τραύματος; Λειτούργησε η τέχνη σου ως ένα είδος προσωπικής ή συλλογικής θεραπείας;

Μ.Μ.: Ξεκάθαρα. Όλη η διαδρομή έως εδώ θα μπορούσε να εξομοιωθεί με εκείνη ενός νεογέννητου που μπουσουλάει , περπατάει , τρέχει . Αυτό έγινε στο τραύμα μου μέσα από την τέχνη μέχρι που άνοιξε διάπλατα την πόρτα και βγήκε στον κόσμο . 

S: Όλες οι δημιουργίες σου διακατέχονται από μια παραμυθένια, πολύχρωμη και ταυτόχρονα σκοτεινή αισθητική. Από πού εμπνέεσαι και τι σκέφτεσαι κατά τη διάρκεια κάθε δημιουργίας σου; 

Μ.Μ.: Δεν ξέρω αν μπορώ να το εξηγήσω με λέξεις . Είναι 100% συναίσθημα.

S: Η έκθεση αυτή σπάει τη σιωπή. Ποιο θα ήθελες να είναι το επόμενο βήμα στην επικοινωνία μεταξύ τέχνης και κοινωνίας;

Μ.Μ.: Θα ήθελα μέσα από την καρδιά μου να παλέψουμε για όλα όσα προσπαθούν να προσθέσουν μαύρο στα χρώματα μας .

 

Η συνάντηση με την Έλενα Καρανικολού μου υπενθύμισε πως κάποιοι άνθρωποι, όσο και να προσπαθήσει κανείς να τους «μικρύνει» για να χωρέσουν σε περιοριστικά, κοινωνικά επιτασσόμενα καλούπια, εκείνοι πάντα θα απλώνουν τα φτερά τους για να πετάξουν ακόμη και «κόντρα στον άνεμο», προκειμένου να φέρουν την αλλαγή.

Η Missy Merida είναι ακριβώς αυτή η περίπτωση. Μια καλλιτέχνιδα που δεν χωράει σε «κουτάκια», αλλά ανοίγει ορίζοντες… που δεν ζωγραφίζει απλώς, αλλά δημιουργεί «καταφύγια». Και σε έναν κόσμο που συχνά μοιάζει να καταρρέει, τέτοια καταφύγια είναι η μόνη μας ελπίδα για να κρατηθούμε στο Φως!

Λίγα λόγια για την έκθεση…

Η πρώτη ατομική έκθεση της Έλενας Καρανικολού (@missy_merida ), με τίτλο: «Το έκανα για εκείνη», είναι μια βαθιά προσωπική καλλιτεχνική κατάθεση.

Αφηγείται μια εσωτερική διαδρομή:  από το σκοτάδι στο φως, από τη σιωπή στη φωνή, από το τραύμα στη λύτρωση.

Πρόκειται για έργα που μιλούν για κορίτσια που δεν σιώπησαν. Για κορίτσια που πάλεψαν σε ορατές και αόρατες μάχες. Που στάθηκαν απέναντι στον φόβο και βγήκαν ξανά στον κόσμο πιο δυνατές, πιο συνειδητές, πιο φωτεινές.

Μέσα από τη ζωγραφική της, η καλλιτέχνιδα φωτίζει τη δύναμη της αντοχής και της επανεκκίνησης. Με ευαισθησία, αλλά και τόλμη, επιχειρεί να αποκαταστήσει κάτι βαθιά ανθρώπινο: την παιδικότητα που στερήθηκε, την αθωότητα που τραυματίστηκε, το δικαίωμα στο όνειρο.

Η έκθεση αποτελεί έναν εικαστικό φόρο τιμής στη μνήμη, στη δύναμη και στη βαθιά ανάγκη για δικαιοσύνη και φως.

Δεν είναι απλώς μια παρουσίαση έργων. Είναι μια πράξη αφύπνισης. Μια δήλωση. Και μια αφιέρωση.

Πληροφορίες Έκθεσης

Η έκθεση άνοιξε στις 8 Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας και θα διαρκέσει έως την Κυριακή 15 Μαρτίου 2026.

Χώρος: ART HUB Athens
Κυκλώπων 18, 11852 Αθήνα (Άνω Πετράλωνα)

Ώρες λειτουργίας: 19:00 – 22:00