Evi's Stories Παιδέματα

1η Ιουνίου: Παγκόσμια Ημέρα Γονέων και Παιδιού – Κίνδυνοι που απειλούν τα παιδιά και επαναπροσδιορισμός του γονεϊκού μας ρόλου

Κάθε χρόνο την 1η Ιουνίου, γιορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα Γονέων και η Παγκόσμια Ημέρα του Παιδιού (η οποία γιορτάζεται και στις 20 Νοεμβρίου – ανήμερα των γενεθλίων μου!!!).

Δεν θα αναφερθώ στα αυτονόητα, δηλαδή, ότι ο ΟΗΕ αναγνωρίζει το ρόλο των γονέων και την πρωταρχική τους ευθύνη στην ανατροφή των παιδιών. Ούτε θα αναλύσω τα δικαιώματα των παιδιών. Ωστόσο, μια μικρή αναφορά δεν βλάπτει:

Θα εστιάσω όμως, σε 3 περιστατικά των τελευταίων ημερών, που έχουν θορυβήσει την κοινή γνώμη και που πρέπει να αποτελέσουν αφορμή, αν όχι επιτακτική ανάγκη, για επαναπροσδιορισμό του γονεϊκού μας ρόλου και για αναδιάρθρωση κρατικών φορέων και κοινωνικών δομών σε κρίσιμα ζητήματα που αφορούν στο παιδί και απειλούν τη σωματική και ψυχική του ακεραιότητα ή θέτουν σε κίνδυνο ακόμη και την ίδια του τη ζωή.

Κακοποίηση Παιδιών

Το πρώτο περιστατικό είναι ο θάνατος της 11χρονης Ιωάννας στα Χανιά μετά από πτώση της στο κενό. Τα αίτια του τραγικού δυστυχήματος δεν έχουν αποσαφηνιστεί, ωστόσο, ανοιχτό είναι και το ενδεχόμενο αυτοκτονίας εξαιτίας του κακοποιητικού οικογενειακού περιβάλλοντος του άτυχου κοριτσιού. Τα ερωτηματικά είναι πολλά, με πρώτο και σημαντικότερο, κατά την ταπεινή μου άποψη, πώς αυτή η μόλις 11 ετών μικρούλα βρέθηκε μόνη της μέσα στη νύχτα, χωρίς την επίβλεψη κάποιου γονέα. Και μετά, έρχεται το εύλογο ερώτημα γιατί η μητέρα δεν απευθύνθηκε στην αστυνομία νωρίτερα, παρά μόνο όταν ξημέρωσε… Μιλάμε για ένα παιδί μόλις 11 ετών!!!!

Επιπλέον, οι αποκαλύψεις σε σχέση με το κακοποιητικό περιβάλλον της μικρής Ιωάννας, αναμοχλεύει και φέρνει στο προσκήνιο μια θλιβερή πραγματικότητα, η οποία αποτελεί καθημερινότητα για πολλά παιδιά που αναγκάζονται να ζουν και να μεγαλώνουν κάτω από άσχημες συνθήκες.

Η συζήτηση που ανοίγει είναι τεράστια και όλοι πρέπει να προσεγγίζουμε με ολιστική, σφαιρική ματιά τέτοιου είδους περιστατικά. Τα ερωτήματα που γεννώνται είναι τα εξής:

  1. Πώς βιώνει κάθε παιδί την ενδοοικογενειακή κακοποίηση και πώς μπορεί να ξεπεράσει τα ψυχικά του τραύματα; Υπάρχουν κατάλληλες δομές;
  2. Είναι οι κοινωνικές υπηρεσίες τόσο επαρκείς, ώστε να στηρίξουν σε κάθε επίπεδο (ψυχολογικό και οικονομικό) τις γυναίκες που δέχονται κακοποίηση;
  3. Πώς λειτουργούν οι αστυνομικές και δικαστικές Αρχές σε καταγγελίες βίαιων περιστατικών;
  4. Τα παιδιά που μεγαλώνουν σε κακοποιητικό περιβάλλον, με ποιον τρόπο μπορούν να βοηθηθούν, ώστε να μην αναπτύξουν και τα ίδια βίαιες συμπεριφορές στη δική τους οικογένεια;
  5. Αρκεί η φυλάκιση ως μέσο συμμόρφωσης όσων έχουν βίαιες συμπεριφορές; Μήπως χρειάζονται παράλληλα, μέτρα στήριξης, ψυχοθεραπείας και αυτοβελτίωσης, με σκοπό την αποτροπή αντίστοιχων περιστατικών στο μέλλον;
  6. Με ποιον τρόπο μπορεί το κράτος και η κοινωνία να διασφαλίσουν ένα ασφαλές περιβάλλον για όλα τα παιδιά;;;

Ως γονείς, οφείλουμε πάντα να θυμόμαστε πως η Βία γεννά Βία…

Απόπειρες αρπαγής και εξαφανίσεις παιδιών

Και θα συνεχίσω με άλλα 2 πρόσφατα περιστατικά απόπειρας αρπαγής παιδιών, με διαφορά λίγων μόνο ωρών: Το ένα στη Ραφήνα, όπου συνελήφθη ο 45χρονος δράστης που προσπάθησε να βάλει στο αυτοκίνητό του μια 13χρονη κοπέλα που έκανε ποδήλατο και το άλλο στις Συκιές Θεσσαλονίκης, όπου άγνωστος άντρας προσπάθησε να πείσει μια 16χρονη κοπέλα να μπει στο αυτοκίνητό του. Δυστυχώς, δεν είναι τα μόνο περιστατικά απόπειρας αρπαγής ανηλίκων, ενώ ακόμη θλιβερότερα είναι τα στοιχεία που καταδεικνύουν τον αριθμό των παιδιών που εξαφανίζονται κάθε χρόνο.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του International Centre for Missing & Exploited Children (2014), κάθε χρόνο εξαφανίζονται: 800.000 παιδιά στις ΗΠΑ, 100.000 στη Γερμανία, 45.000 στη Βραζιλία, 20.000 στην Αυστραλία και 15.000 παιδιά στη Ρωσία.

Στην Ελλάδα

To 2018, εξαφανίστηκαν στην Ελλάδα 299 παιδιά, σύμφωνα με την Ελληνική Αστυνομία, εκ των οποίων 123 αγόρια, από τα οποία ανευρέθηκαν τα 96 και αναζητούνται 27. Την ίδια χρονιά, εξαφανίστηκαν 176 κορίτσια, βρέθηκαν τα 161 και αναζητούνται 15. Μέχρι τις 11 Μαΐου του 2019, εξαφανίστηκαν 45 αγόρια και 71 κορίτσια. Εντοπίστηκαν 39 αγόρια και αναζητούνται 6, ενώ αντίστοιχα, βρέθηκαν 58 κορίτσια και αναζητούνται 13.

Το ποσοστό ανεύρεσης ανέρχεται για το 2018 στο 85,9% και για το πρώτο τετράμηνο του 2019 στο 82,2%, αριθμοί, που καταδεικνύουν, πως η Ελλάδα έχει το μεγαλύτερο ποσοστό ανευρέσεων σε όλη την Ευρώπη και ένα από τα μεγαλύτερα στον κόσμο.


Η δική μου μαρτυρία

Θα κλείσω με μια δική μου μαρτυρία περί απόπειρας αρπαγής της κόρης μου, σε ηλικία 3,5 ετών. Ήταν λίγες μέρες μετά το Πάσχα και είχαμε πάει για καφέ με φίλους και τα παιδιά μας σε γνωστή καφετέρια, που διαθέτει και παιδική χαρά, στη Μεταμόρφωση. Ήμασταν όλοι μαζί στις κούνιες και η μεγαλύτερη κόρη μου πήγε να δει κάτι παιχνίδια που πουλούσε μια κυρία (Ρομά). Ξαφνικά, ο άντρας μου -ο οποίος στεκόταν λίγα μέτρα πιο δίπλα- βλέπει έναν άγνωστο άντρα με καρότσι (υπεράνω πάσης υποψίας) να κάνει νόημα στην κόρη μας να πάει κοντά του. Και αμέσως μετά, ακούει την κυρία να της λεει: “Πήγαινε στον κύριο που σε φωνάζει…” Φυσικά, δεν πήγε ….

-“Τι της λες;;; Πού να πάει;”, την ρώτησε ο σύζυγός μου, ο οποίος δεν μπορούσε να συνειδητοποιήσει αυτό που συνέβαινε μπροστά στα μάτια του…

– “Νόμιζα πως ήταν ο πατέρας της”, απάντησε εκείνη, με απάθεια!

Περιττό να σας πω, πως μέχρι να γυρίσει το βλέμμα του ο άντρας μου, ο τύπος είχε εξαφανιστεί, κοινώς, είχε γίνει μπουχός!

Είναι τόσο εύκολο τελικά, να συμβεί το ο,τιδήποτε… στον καθένα μας… σε όλους μας… στο δικό μας παιδί… ανά πάσα ώρα και στιγμή… σε κάθε ηλικία! Γι’ αυτό, θέλει μάτια 104!!! Πρέπει πάντα να είμαστε παρόντες, έστω και “αθόρυβα”, χτίζοντας μια ουσιαστική σχέση μαζί τους και μαθαίνοντάς τους πώς να προστατεύουν τον εαυτό τους!

You may also like...

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *