Μανούλες “SOS”

Μανούλες “SOS”

Κάποιες μανούλες την έχουν χωρίς καν να τη ζητήσουν… Κάποιες δεν την έχουν, γιατί δεν τους την προσφέρει κανείς… Κάποιες την αρνούνται και κάποιες δεν τη χρειάζονται! (;)  Ο λόγος για την πολύτιμη σε όλες μας «Βοήθεια» περισσότερο ως πράξη παρά ως λέξη (θα επανέλθω σε αυτό αργότερα), που δύσκολα τη ζητάμε κι άλλο τόσο δύσκολα τη δεχόμαστε, παρόλο που σε ορισμένες δύσκολες περιστάσεις, εκπέμπουμε SOS από την κορυφή μέχρι τα νύχια!!

Όπως καταλάβατε, αναφέρομαι στην βοήθεια που όλες επιθυμούμε να έχουμε κάπου – κάπου, αλλά κατά έναν ανεξήγητο λόγο δεν τολμάμε να την ξεστομίσουμε και κατά έναν άλλον αναθεματισμένο λόγο, δεν την δεχόμαστε!! Και το ερώτημα είναι γιατί συμβαίνει αυτό;

ΚΟΥΙΖ:

1. Μήπως είμαστε μαζοχίστριες;

2. Πολύ υπερήφανες;

3. Εγωίστριες;;

4. Θέλουμε να κερδίσουμε τον τίτλο της «Super – μαμάς»;

5. Δεν θέλουμε να μας αποδοθεί ο τίτλος της «ανίκανης»;

6. Από φόβο μην φανούμε αδύναμες ή ανεπαρκείς;

7. Όλα τα παραπάνω.

8. Τίποτα από τα παραπάνω.

9. Τη βοήθεια του κοινού.

Δεν θα σας ρωτήσω τι επιλέξατε (αν καταφέρατε να επιλέξετε) ούτε θα σας δώσω την απάντηση (τουλάχιστον προς το παρόν)! Θα σας φρεσκάρω όμως, τη μνήμη ανατρέχοντάς σας σε δύσκολες στιγμές – καταστάσεις, κατά τις οποίες κάποιος σας έδωσε (;) τη βοήθειά του και ρίξατε άκυρο ελαφρά την καρδία (ή με βαριά καρδιά;)!

Την ώρα που προσπαθούσατε να ανεβάσετε σ’ ένα πεζοδρόμιο ή πεζούλι το καρότσι ή ν’ ανεβοκατεβάσετε από σκάλες το καρότσι με το μωρό, μια κυρία ή ένας κύριος σας ρώτησε ευγενικά: «Θέλετε βοήθεια;». Κι εσείς τι απαντήσατε; «Όχι, ευχαριστώ!».

Η μητέρα ή η πεθερά σας διακριτικά προθυμοποιήθηκαν να σας βοηθήσουν στις δουλειές του σπιτιού όταν είχατε βγει από το μαιευτήριο. Τι τους είπατε; «Ευχαριστώ πολύ, αλλά τα καταφέρνω!».

Σε οικογενειακά τραπέζια, διάφοροι φίλοι σας ρωτούν και σας ξαναρωτούν αν χρειάζεστε βοήθεια σε κάτι, ενώ σας βλέπουν να πηγαινοέρχεστε με πιάτα κι ένα μωρό στην αγκαλιά ή τα παιδιά να τρέχουν από πίσω σας και να φωνάζουν: «Μαμά, μαμά…»,  κι εσείς τι απαντάτε; «Ευχαριστώ, είμαι εντάξει ή είναι όλα έτοιμα και υπό έλεγχο (μούσι!!!)»! Φυσικά, εδώ αρνείστε κι από δική σας ευγενική πρόθεση να μην ταλαιπωρήσετε τον/ τους καλεσμένους σας (δεκτό και κατανοητό!).

Την ώρα που βρισκόσασταν σ’ έναν εξωτερικό χώρο ή δημόσια υπηρεσία ή ιατρείο, αγκαλιά μ’ ένα μωρό κι ένα άλλο να θέλει τουαλέτα ή νερό (ή ένα τρίτο να γκρινιάζει) κι εσείς προσπαθούσατε να συγκεντρωθείτε για να μιλήσετε σοβαρά με τον υπάλληλο ή να βγάλετε χαρτιά από την τσάντα σας, κτλ., μια κυρία – «από μηχανής Θεός», προσφέρθηκε να σας βοηθήσει κι εσείς αρνηθήκατε (ενώ από μέσα σας αυτο-μουντζωνόσασταν)!!!

Σας θυμίζουν κάτι όλα αυτά; Μα φυσικά! Είναι η ζωή σας/ μας όλη!! Γιατί, λοιπόν, κυρίες μου ενώ θέλουμε διακαώς αυτή τη «ριμάδα» τη βοήθεια, όχι μόνο δεν τη ζητάμε, αλλά την αρνούμαστε κατηγορηματικά ακόμη κι όταν μας δοθεί; Και έφτασε η ώρα να δώσω τη σωστή απάντηση στο κουίζ. Αν απαντήσατε το 7. σημαίνει τουλάχιστον ότι έχετε αυτογνωσία!! Όμως, για να κάνω και τον δικηγόρο του διαβόλου, μας δίνετε τελικά η βοήθεια που θέλουμε; Μήπως θα δεχόμασταν πιο εύκολα την βοήθεια ΜΟΝΟ όταν μας δινόταν σε μορφή πράξης και όχι λέξης; Μήπως τότε και μόνο τότε είχε νόημα και την εκλαμβάναμε πραγματικά ως ΠΟΛΥΤΙΜΗ;

Γιατί ναι, κυρίες μου, σφάλουμε, όταν λέμε «ΟΧΙ» αφού στην ουσία θα θέλαμε να πούμε ένα μεγαλοπρεπές «ΝΑΙ», αλλά μήπως –λέω μήπως- σφάλουν κι οι υπόλοιποι που αντί να τη δώσουν απευθείας, απλώς την θέτουν (ως ερώτημα;) Γιατί, σε αυτές τις περιπτώσεις, δεν είναι μόνο η υπερηφάνεια κι η προκατάληψη που μπαίνει στη μέση και αρνούμαστε, αλλά και το «ΤΡΟΛΑΡΙΣΜΑ» σε συνδυασμό με τα νεύρα της στιγμής: Τι με ρωτάς καλή μου κυριούλα (που μπορεί όντως, να έχεις όλη την καλή διάθεση να βοηθήσεις) αν χρειάζομαι βοήθεια; Είναι δυνατόν; 10 χέρια να είχα, πάλι δεν θα έφταναν να τα βγάλω πέρα με 1 ή 2 ή 3 ή ΧΧΧ παιδιά!!!! Και πώς να πεις «ΝΑΙ» σε γονείς και πεθερικά να βοηθήσουν όταν ξέρεις πως όπου λαλούν πολλά κοκόρια αργεί να ξημερώσει;;; Μήπως, πρέπει κι οι γονείς από μόνοι τους να κρίνουν πότε και ποια είναι η πραγματική βοήθεια που χρειάζεται το παιδί τους; Π.χ. ένα έτοιμο πιάτο φαΐ, μια σπιτική πίτα ή μια ζεστή σουπίτσα (κυρίως, για τις άρρωστες και τις θηλάζουσες μανούλες), μια επίσκεψη για παιχνίδι και απασχόληση των πολυαγαπημένων τους εγγονιών, ένα τάισμα ή ένα κοίμισμα του μωρού με το καρότσι!!!

Η μαγική λέξη λοιπόν, που διώχνει μακριά το άγχος, την ταλαιπωρία, τα ξεσπάσματα και τις κρίσεις μιας μαμάς, είναι η σωστή «ΚΡΙΣΗ» των άλλων κάθε φορά που τίθεται το ζήτημα της ουσιαστικής «βοήθειας»!

Υ.Γ. Δεν αναφέρομαι στη “βοήθεια” του μπαμπά, γιατί όσα κάνουν οι μπαμπάδες δεν θα πρέπει να εκλαμβάνεται ως βοήθεια, αλλά ως εκούσια πράξη συμμετοχής τους στον συμπρωταγωνιστικό ρόλο του γονέα και τον βασικό ρόλο του πατέρα!!!

Evi's Stories Παιδέματα