Evi's Stories

Οι ιστορίες των παππούδων…

Νιώθω τυχερή και ευλογημένη που γνώρισα παππούδες! Για την ακρίβεια γνώρισα όχι μόνο παππούδες, αλλά και προ-παππού! Θεωρώ ότι η παρουσία του χαμογελαστού, γυαλο – φορεμένου εκείνου γεράκου και της ευγενικής, καλοσυνάτης και πάντα πρόθυμης σε όλα γιαγιάκας, είναι σημαντική στη ζωή κάθε παιδιού και καθοριστική για την εξέλιξή του, αφού το αποτύπωμά τους θα μείνει για πάντα ανεξίτηλο! Εκτός από τις αγκαλιές και τα αμέτρητα παιχνίδια, τις βόλτες και τις σοφές συμβουλές τους, αυτό που κάνει ξεχωριστούς τους παππούδες είναι οι ιστορίες και τα παραμύθια τους!

Θυμάμαι, λοιπόν, με νοσταλγία και άπειρη ευγνωμοσύνη όλες -αν και συγκεχυμένες στο μυαλό μου- τις ιστορίες που μου έλεγαν όταν ήμουν μικρή, ο καθένας με τον δικό του τρόπο! Ιστορίες όχι με πρίγκιπες και πριγκίπισσες, αλλά με γυναίκες απλοϊκές και δυναμικές, που αψηφούσαν τα στερεότυπα και ντύνονταν άντρες για να πάνε να πολεμήσουν, άντρες που πάλευαν για την καρδιά μιας γυναίκας με οποιοδήποτε κόστος, αδέρφια που δεν άφηναν τίποτα να μπει εμπόδιο ανάμεσα στη σχέση τους, ζώα που μιλούσαν με ανθρώπους με τρόπο φυσιολογικό, που δεν ξένιζε καθόλου, καθώς τους μάθαιναν πώς να συμπεριφέρονται (τα ζώα στους ανθρώπους)…

Ιστορίες διαφορετικές από τα συνηθισμένα παραμύθια…Άλλοτε αληθινές, άλλοτε φανταστικές, αλλά τόσο ζωντανές που ένιωθα ότι πρωταγωνιστούσα η ίδια σε όλες, αλλάζοντας κάθε τόσο ρόλο! Η αφήγησή τους ήταν μαγική…Με καθήλωνε…Ακόμη και σήμερα όμως, αναρωτιέμαι αν αυτό που με συνέπαιρνε ήταν η ιστορία καθεαυτή ή ο τρόπος που εξιστορούνταν ή απλά η αγάπη μου για εκείνους και η ανάγκη να είμαι κοντά τους και απλά να τους ακούω!

Όπως και να’ χει ένα είναι σίγουρο: Όσο περισσότερο ζωντανεύουν οι εικόνες στο μυαλό μου, τόσο περισσότερο πείθομαι ότι αυτές οι ιστορίες δεν μοιάζουν με κανένα παραμύθι, μύθο ή αλληγορία που έχω ακούσει ή έχω αφηγηθεί! Ήταν όντως, διαφορετικές! Αν με ρωτήσετε να σας πω μια από αυτές, δυστυχώς, δεν θα τα καταφέρω. Έχω προσπαθήσει αρκετές φορές να τις διηγηθώ -έστω και με δικά μου λόγια- στα παιδιά μου, αλλά το αποτέλεσμα ήταν απογοητευτικό! Θυμάμαι ακόμη τις ζωηρές εικόνες, που παρά τα χρόνια, έχουν διατηρήσει ανεξίτηλο το χρώμα τους και θυμάμαι τους πρωταγωνιστές, στην ίδια θέση, την ίδια ηλικία, με τις ίδιες αξίες και πιστεύω…Δεν θυμάμαι όμως, τα λόγια ή την άρτια δομημένη και “ντυμένη” με κάθε λεπτομέρεια αφήγηση των αγαπημένων μου παππούδων!

Μια προς μια, οι ιστορίες εκείνες είχαν πάντα κάτι να πουν… Κάτι όχι κλισέ, αλλά κάτι ουσιαστικό… που μιλούσε απευθείας στην καρδιά και το μυαλό, χωρίς φιλτράρισμα, έστω κι εν αγνοία… Κάτι που εξήρε τη φαντασία… Κάτι που συναντούσα σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μου κι ένιωθα ότι σε μεγάλο βαθμό, το όφειλα στους παππούδες μου!!!

Γι’ αυτό σας λέω… Σαν τις ιστορίες των παππούδων δεν έχει!!!!

You may also like...

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *