Το “καυσαέριο” της καθημερινότητας. Ξέρετε για τι μιλάω. Είναι ο ασταμάτητος θόρυβος από κενές συζητήσεις, ανούσιες ειδοποιήσεις, η πίεση να είμαστε “πάντα διαθέσιμοι” και η αφόρητη μιζέρια και γκρίνια. Το 2025 κατάφερα να επιβιώσω, φορώντας την «αντιασφυξιογόνα μάσκα» μου και αποφάσισα να μην την βγάλω μέχρι να καθαρίσει η ατμόσφαιρα…Δηλαδή, κάπου στο 2000….ποτέ!
2025: Το έζησα, το διάβασα, το εκτίμησα!
Παρόλο που δεν ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς, το 2025 μας αποχαιρέτησε αφήνοντάς μια γλυκιά γεύση ευγνωμοσύνης, ελπίδας και προσμονής. Άλλωστε, «κι αν φεύγει μακριά μας, στην καρδιά μας πάντα ζει κάθε λύπη και χαρά μας που περάσαμε μαζί»!
Για μένα, ο παλιός ο χρόνος είχε άρωμα βιβλιοθήκης και την ικανοποίηση της γνώσης. Καθώς οι πρώτες μέρες του 2026 ξετυλίγονται, κοιτάζω πίσω και συνειδητοποιώ ότι η χρονιά που πέρασε δεν με άλλαξε, απλώς·με «ξεφλούδισε» από όλα τα περιττά.
Αν το 2025 ήταν βιβλίο, θα ήταν ένας συνδυασμός εγχειριδίου ψυχολογίας, κλασικού δράματος και οδηγού επιβίωσης για γονείς, με happy end! Πολλοί λένε πως αν λες τα όνειρά σου δυνατά, η τύχη τα ακούει και τρέχει να κρυφτεί. Υπάρχει μάλιστα μια ψυχολογική θεωρία που λέει ότι όταν ανακοινώνουμε έναν στόχο, ο εγκέφαλος παίρνει μια μικρή δόση ντοπαμίνης σαν να τον έχουμε ήδη πετύχει («κοινωνική αναγνώριση»), με αποτέλεσμα να μειώνεται η ορμή μας για την πραγματική δουλειά.
Όμως, υπάρχει και η άλλη όψη ότι η δημόσια δέσμευση (accountability) μπορεί να λειτουργήσει ως κίνητρο. Εγώ πάλι πιστεύω πως αν δεν τα γράψω, θα τα ξεχάσω – οπότε ας κάνουμε έναν απολογισμό με το χέρι στην καρδιά (και το άλλο στο πληκτρολόγιο).
Τι καταφέραμε φέτος (Εκτός από το να μην τρελαθούμε… βασικό, ελπιδοφόρο και διόλου εύκολο!)
- Σχολική Ψυχολογία: Ολοκλήρωσα το Πρόγραμμα Εξειδίκευσης στη Σχολική Ψυχολογία και την επιμόρφωση στο ΕΚΠΑ για τα Δικαιώματα του Παιδιού. Γιατί για να γράψεις για παιδιά, πρέπει πρώτα να ξέρεις να σέβεσαι την ολότητά τους! Πλέον, μπορώ να ψυχαναλύω τα παιδιά μου την ώρα που αρνούνται να φάνε τις αγκινάρες (μπορεί να μην βοηθάει καθόλου στην πράξη, αλλά τουλάχιστον ξέρω τη θεωρία.. Είναι κι αυτό μια αρχή… Κι ως γνωστόν, η αρχή είναι το ήμισυ του παντός).
- 23 Βιβλία: Τα κατάφερα. Βυθίστηκα στην κλασική λογοτεχνία, εκεί που οι ήρωες υποφέρουν με στυλ και ένιωσα λιγότερο μόνη στις δικές μου υπαρξιακές αναζητήσεις. (Προσεχώς, θα σας αναφέρω τα αγαπημένα μου εξ’ αυτών)!!!
- Από τα νήπια στους εφήβους: Το βιβλίο μου για εφήβους βρίσκεται στην τελική ευθεία για την ολοκλήρωσή του. Μετά από την συγγραφή παραμυθιών για μικρά παιδάκια, αποφάσισα να ασχοληθώ με την ηλικιακή ομάδα που έχει τις πιο πολλές ορμόνες, τις περισσότερες απαιτήσεις και τις λιγότερες απαντήσεις. Είναι πρόκληση, είναι χάος, είναι υπέροχο…(είναι ο γιος μου!!)
- Το θαύμα του καφέ: Ναι, το έκανα και αυτό! Έκοψα τον καφέ και βρήκα τη διαύγεια στο σκέτο κακάο. Λένε πως βοηθά τη μνήμη – και τη χρειάζομαι, ειδικά τώρα που μεγαλώνω…δεν μεγαλώνω, μεγαλώνω, δεν μεγαλώνω, μεγαλώνω;😉 Πάντως, αν με δείτε να περπατάω σαν ζόμπι το πρωί, απλώς χαιρετήστε με από μακριά. Η ενέργειά μου πλέον είναι «organic», αλλά η υπομονή μου παραμένει «under construction».
- Η νέα μου ταυτότητα: Επιλεκτικά διαθέσιμος ή επιλεκτικά «Μισάνθρωπος». Το 2025 μου έμαθε την αξία του «Όχι». Πολλοί το λένε αγένεια, εγώ το λέω «πνευματική οικονομία» ή «ποιοτική διαλογή». Διαπίστωσα ότι η νοοτροπία πολλών ανθρώπων μου πέφτει λίγο… στενή. Οπότε, φέτος έγινα λιγότερο ανεκτική. Προτιμώ την παρέα των λίγων και καλών και την ησυχία μου παρά τη φασαρία μιας κοινωνικότητας που με αφήνει παντελώς άδεια. Αν αυτό με κάνει «μισάνθρωπο», ας είναι. Τουλάχιστον είμαι αυθεντική. Εξάλλου, ο χρόνος μας είναι ιερός κι αξίζει να τον σπαταλά ο καθένας όπως προτιμά!! Κι εγώ προτιμώ να είμαι σπίτι, με την οικογένειά μου, το κέντρο μου και την ηρεμία μου. Και ξέρετε κάτι; Είναι τέλεια!
Η αγωνία του γονέα…
Αυτή η ανάγκη μου για «απόσυρση» με έκανε να σκεφτώ πολύ την πίεση που ασκούμε στα παιδιά μας. Ως γονείς, παλεύουμε συχνά, έχοντας αυτή την κρυφή εμμονή: να είναι τα παιδιά μας κοινωνικά, δημοφιλή, η «ψυχή της παρέας», να ξεχωρίζουν, να είναι εξωστρεφή, να μην είναι συνεσταλμένα. Φοβόμαστε πως αν είναι συνεσταλμένα, θα τα προσπεράσει η ζωή, αν δεν φωνάξουν, θα μείνουν στο περιθώριο.
Όμως, η εσωστρέφεια δεν είναι ελάττωμα προς διόρθωση. Είναι ένα εργαστήριο παρατήρησης. Ένα παιδί που παρατηρεί πριν μιλήσει, δεν «χάνει» τη ζωή…αντιθέτως, τη ζει και μάλιστα, με μια εσωτερική ένταση που οι άλλοι ίσως δεν γνωρίσουν ποτέ!!! Ένα παιδί που παρατηρεί πριν μιλήσει, δεν «χάνει» το τρένο· απλώς προτιμά να βλέπει τη διαδρομή από το παράθυρο αντί να κάνει θόρυβο στο βαγόνι. Αντί, λοιπόν, να τα πιέζουμε να λάμψουν κάτω από ξένους προβολείς, ας τα βοηθήσουμε να βρουν τη δική τους διαδρομή, το δικό τους «κέντρο».
Κι ας είναι αυτό το κέντρο λίγο πιο ήσυχο από των άλλων.
2026: Σχέδια (που δεν είναι υποσχέσεις, αλλά προκλήσεις)
Δεν θα σας πω ότι θα κατακτήσω τον κόσμο (άλλωστε, εγώ ζω στον κόσμο τον δικό μου). Θα σας πω μόνο τι σκοπεύω να ψιθυρίσω στο σύμπαν:
- Το Βιβλίο: Θα μπει επιτέλους η τελεία (παράγραφος.. ο νοών Luben-ιανός νοείτο, αλλιώς δείτε τι εννοώ εδώ αν θέλετε να σκάσει λίγο το χειλάκι σας). Το 2026 έρχεται με μια δέσμευση (κυρίως, εσωτερική): την ολοκλήρωση του βιβλίου μου. Μιας ιστορίας για την εσωστρέφεια, τα λάθη και την εξιλέωση (το πρώτο spoiler) . Ένα βιβλίο που κρύβει μέσα του μια αλήθεια που ίσως όλοι χρειαζόμαστε να θυμηθούμε. Σύντομα, θα αρχίσω να σας αποκαλύπτω μικρά ψήγματα από τον κόσμο του. Μείνετε κοντά, γιατί οι καλύτερες ιστορίες είναι αυτές που γράφονται στην ησυχία.
- Yoga Retrieval & Ζεν: Μια ακόμα πιστοποίηση στα σκαριά, γιατί η εμβάθυνση στο «κέντρο» χρειάζεται λίγο stretching και τις ανάλογες ανάσες.
- 20 Βιβλία & Blog: Το blog αυτό θα ομορφύνει, θα μεγαλώσει και θα γεμίσει με περισσότερο υλικό, περισσότερη αλήθεια.
- Self-Care (the real): Λιγότερη θεωρία, περισσότερη γυμναστική και σωστή διατροφή. Και το κυριότερο; Προληπτικές εξετάσεις. Γιατί χωρίς Yγεία, ούτε το κέντρο μας βρίσκουμε, ούτε τα βιβλία διαβάζουμε.
Και κάπου εδώ, σας αφήνω με μια μικρή προσωπική διαπίστωση:
Η φύση μας δεν είναι μια σταθερή γραμμή, αλλά μια διαρκής εναλλαγή. Και τελικά, η πρόκληση ή το ζητούμενο δεν είναι να γίνουμε (εμείς ή τα παιδιά μας) «περισσότερο» ή «λιγότερο» εξωστρεφείς , αλλά να μάθουμε να ακούμε την παλίρροια μέσα μας: πότε να βγαίνουμε στην ακτή για να συναντήσουμε τους άλλους και πότε να επιστρέφουμε στον βυθό μας για να ανακαλύψουμε τις δικές μας αλήθειες.
Ευχή μου; Λιγότερη ανοχή στο ψέμα, περισσότερη εμβάθυνση στην αλήθεια μας. Και πάνω απ’ όλα… Υγεία – στο σώμα, στο πνεύμα, στην ψυχή!
Καλή Χρονιά και Υγεία, Υγεία, Υγεία σε όλους.