Πριν από μερικές ημέρες, στον σταθμό του μετρό, έπεσε το βλέμμα μου σε έναν νεαρό, ο οποίος κρατούσε ένα όμορφο μπουκέτο λουλουδιών. Δεν μου προκάλεσε εντύπωση μόνο το γεγονός ότι η σκηνή ήταν βγαλμένη από άλλη εποχή, αλλά και επειδή κρατούσε με τέτοιο καμάρι την ανθοδέσμη, λες και η ευγενική αυτή χειρονομία, επέστρεφε πίσω σε αυτόν, κατά τρόπο μαγικό!
Η σκέψη μου έτρεξε αυτομάτως (πέρα από τη δική μου πρώτη ανθοδέσμη και το δυνατό σκίρτημα που την συνόδευσε), στη νέα γενιά και τα παιδιά μας… Πριν από το συγκεκριμένο περιστατικό , είχα την αίσθηση ότι ο αληθινός σπαρακτικός έρωτας και ο ρομαντισμός θα αποτελούν για τις νέες γενιές, στην χειρότερη άγνωστες λέξεις, στην καλύτερη θα φεύγουν τόσο γρήγορα όσο έρχονται, χωρίς να αφήσουν το αποτύπωμά τους! Παρατηρώντας αυτόν τον νεαρό (που λίγο έλειψε να τον τραβήξω φωτογραφία ως σπάνιο «είδος» υπό εξαφάνιση, αλλά ευτυχώς, τελευταία στιγμή, συγκρατήθηκα -θέτοντας αυτομάτως σε λειτουργία τον μηχανισμό το ενστίκτου της επιβίωσης- φοβούμενη να μην θεωρηθώ η ίδια ως άτομο υψηλού κινδύνου), οι ελπίδες μου αναπτερώθηκαν … η ψυχή μου αναδράνησε και σκέφτηκα πως ακόμη και μέσα στην ταχύτητα των σκοτεινών πάντων, εξακολουθούν να υπάρχουν δεσμίδες φωτός!
Μπορούμε άραγε να διδάξουμε στα παιδιά μας πώς να αγαπούν, πώς να ερωτεύονται; Είναι ο ρομαντισμός και τα υψηλά αισθήματα, θεία στοιχεία που μπορούν να διδαχθούν; Θα τολμήσω να δώσω καταφατική απάντηση, υπενθυμιζοντο-διευκρινίζοντας κάτι πολύ σημαντικό: τα παιδιά δεν μαθαίνουν ακούγοντας, αλλά βλέποντας! Γι’ αυτό, το μόνο που καλούμαστε να κάνουμε ως γονείς, ως σύντροφοι, αν θέλουμε η φλόγα της δάδας να συνεχίσει όχι μόνο να ανάβει, αλλά και να διατηρείται ζωντανή, είναι να μετρούμε οι ίδιοι την Αγάπη ως κάτι ιερό κι όχι ως ένα ακόμη αναλώσιμο προϊόν!!
Οι ερωτικές σχέσεις είναι σαν τα λουλούδια: θέλουν πότισμα για να ανθίσουν… θέλουν φροντίδα , σεβασμό, θαυμασμό, υπομονή για να ανοίξουν τα πέταλά τους, να απλώσουν τα αρώματά τους, να ευωδιάσει ο τόπος!! Κάποια στιγμή, ίσως κάποιος τα παραμελήσει εν αγνοία του , αλλά ακόμη και τότε δεν κρατούν κακία και περιμένουν την ώρα που το χέρι θα απλωθεί πάλι πάνω τους να τα χαϊδέψει απαλά. Αυτομάτως, το αναγκαίο νερό και φως θα ξεχυθούν πάνω τους με ορμή και αυτά θα ζωντανέψουν! Όμως, αν τύχει καμιά φορά και ο μαρασμός γίνει τόσο έντονος , αναπόφευκτος και μη αναστρέψιμος, τότε τα λουλούδια σκύβουν υπερήφανα το κεφάλι τους και με σεβασμό προς το χώμα που τα συγκρατούσε και το χέρι που τα φρόντιζε και τα συντηρούσε, αποχωρούν, αφήνοντας το έδαφος ελεύθερο για να ξαναβγεί νέος ανθός!
Πριν πολλά χρόνια στην αρχή της σχέσης μου με τον άντρα της ζωής μου και πατέρα των παιδιών μου , μια κυρία είχε πει στη γιαγιά μου πως η Αγάπη της εγγονής της θ’ άνθιζε….
Μόλις τώρα, γράφοντας αυτές τις γραμμές συνειδητοποιώ τη δυναμική του ρήματος που χρησιμοποίησε η κυρία εκείνη , όχι μόνο ως λέξη, αλλά και ως χρονικού προσδιορισμού. Γιατί, από τότε μέχρι σήμερα, δεν σταματά να ανθίζει (σε αντίθεση με τα λουλούδια -που αν και τα λατρεύω – δεν αντέχουν στη γλάστρα μου περισσότερο από 1 εβδομάδα)! Ευτυχώς όμως, που στο «πότισμα» της σχέσης χρειάζονται πάντα δυο!!! Κι όταν ξεχνά ο ένας να ποτίσει, βρίσκεται εκεί ο άλλος να του το υπενθυμίσει…. Όταν κουραστεί ο ένας, τον ξεκουράζει ο άλλος!! Το πρόβλημα δεν βρίσκεται ούτε στην κούραση ούτε στην έλλειψη χρόνου, αλλά στην επιθυμία! Κι εκεί ακριβώς, υπάρχει μια βασική λεπτομέρεια που μπορεί να κάνει τη διαφορά, γιατί είναι ευλογία και ειρωνεία ταυτόχρονα! Είναι ευλογία να επιθυμούν το πότισμα και οι δυο! Η ειρωνεία είναι όταν θέλει να ποτίζει ο καθένας μόνος του…