Toy Story 5 x Tilda Swinton: Κινηματογραφικές βραδιές με θέα τον έναστρο αθηναϊκό ουρανό

Καλοκαίρι χωρίς θερινό σινεμά, γίνεται; Δεν γίνεται…

Αυτή η αίσθηση της απόλυτης χαλάρωσης και νοσταλγίας, το δροσερό αεράκι που σε χαϊδεύει απαλά, την ίδια στιγμή που σου “σερβίρει” μαζί με τα ζεστά βουτυρένια ποπ κορν, κάθε μυρωδιά γιασεμιού και νυχτολούλουδου από τις αυλές, που είναι στρωμένες με εκείνο το vintage χαλικάκι… Και όλα αυτά με φόντο τη λάμψη του έναστρου ουρανού! Όταν δε, η προβολή λαμβάνει χώρα σε κάποια εμβληματική αθηναϊκή ταράτσα, όπου η οθόνη μπλέκεται με τα φώτα της πόλης και τη φωτισμένη Ακρόπολη, η αίσθηση περνά σε άλλη διάσταση! Το περασμένο Σαββατοκύριακο είχα την χαρά να ζήσω δύο τελείως διαφορετικές κινηματογραφικές εμπειρίες κάτω από τον ίδιο ουρανό. Από τη μία, την απόλυτη οικογενειακή έξοδο και από την άλλη, μια βραδιά εσωτερικής αναζήτησης «για μαμάδες».  

Πάρτε ζακέτα (γιατί οι αθηναϊκές νύχτες στις ταράτσες κρύβουν δροσερές έως και “παγωμένες” εκπλήξεις) και πάμε να μοιραστούμε την εμπειρία:

Μέρος 1ο: Toy Story 5 – Όταν τα παιχνίδια αναμετρώνται με τις οθόνες

Ναι, είδαμε το πολυαναμενόμενο sequel της Pixar “Toy Story 5″ και μπορώ να πω πως με συγκίνησε όπως το 1ο, που για μένα είναι ο βασιλιάς των animations!

Η πλοκή & τα μηνύματα

Αυτή τη φορά, ο Γούντι, ο Μπαζ και η παρέα τους έρχονται αντιμέτωποι με τον μεγαλύτερο «εχθρό» της σύγχρονης παιδικής ηλικίας: την τεχνολογία, μέσα από την άφιξη ενός ελκυστικού tablet στην καθημερινότητα της 8χρονης Μπόνι. Η ταινία περνά βαθιά και συγκινητικά μηνύματα σχετικά με την απομόνωση των παιδιών πίσω από τις φωτεινές οθόνες και μας θυμίζει ότι το αληθινό παιχνίδι, η φαντασία και οι πραγματικές φιλίες βρίσκονται έξω, στον αληθινό κόσμο.  

Ωστόσο, η Pixar δεν κάνει φτηνή διδαχή… Δεν δαιμονοποιεί την τεχνολογία, αλλά περνάει το μήνυμα της ισορροπίας και της ορθής χρήσης των συσκευών όπου πραγματικά χρειάζεται.  

Τζέσι στο … τιμόνι

Το μεγάλο κέρδος αυτής της ταινίας είναι ότι η αγαπημένη μας καουμπόισσα, η Τζέσι, μπαίνει πλέον στο επίκεντρο ως η απόλυτη ηγέτης και πρωταγωνίστρια. Αυτό αποτελεί μια δικαίωση, καθώς βάζει τέλος στα στερεότυπα που θέλουν μόνο τα «αγόρια» (Γούντι και Μπαζ) να σώζουν την κατάσταση. Η Τζέσι παίρνει το αστέρι του σερίφη και μας δείχνει τη δύναμη των γυναικών: είναι ευαίσθητη, αλλά και δυναμική, πληγωμένη από το παρελθόν, αλλά έτοιμη να προστατεύσει την οικογένειά της.

Η κριτική ματιά , δια οφθαλμού Supermammasblog…

Αυτό που με άγγιξε περισσότερο ως μαμά είναι το μήνυμα ότι δεν πρέπει να βιαζόμαστε να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας. Κάπου είχα ακούσει μια φράση που μου αποτυπώθηκε για τα καλά: «Τα λουλούδια ανθίζουν συνεχώς, όμως οι άνθρωποι μόνο μια φορά». Νομίζω στην Bluey (μια εξίσου αγαπημένη σειρά κινουμένων σχεδίων, που έχω ξεχωρίσει για το χιούμορ, την έμφαση στο ελεύθερο παιχνίδι και τα συγκινητικά της μηνύματα γύρω από την οικογένεια και τη σωστή ανατροφή)! Η παιδική ηλικία, για να επανέλθω, είναι αυτή η μία και μοναδική «άνθιση» και οι οθόνες συχνά τους την κλέβουν πρόωρα.  

Μικρό spoiler, με μεγάλη δόση σασπένς…

Στην πιο συγκινητική κορύφωση της ταινίας, η Τζέσι επιστρέφει στο παλιό δέντρο όπου έπαιζε με την πρώτη της ιδιοκτήτρια, την Έμιλυ. Εκεί, θαμμένο στις ρίζες, βρίσκεται ένα παλιό μεταλλικό lunchbox (αμερικανική εθιμοτυπία) που γράφει πάνω «Jessie was here». Δεν θα σας αποκαλύψω τι κρύβει μέσα αυτό το κουτί-χρονοκάψουλα, ούτε το συγκλονιστικό μυστικό για την ενήλικη ζωή της Έμιλυ, όμως, σας προετοιμάζω για να προμηθευτείτε πολλά χαρτομάντιλα… Είναι η απόλυτη, πιο τρυφερή αποτύπωση της σχέσης που αναπτύσσει ένα παιδί με τα αγαπημένα του παιχνίδια. Μια υπενθύμιση ότι η αγάπη που δίνουμε στα παιδικά μας χρόνια δεν χάνεται ποτέ, αλλά μένει κάπου φυλαγμένη, έτοιμη να περάσει και στις επόμενες γενιές.

Το συγκινητικό (τέλος);

Το τέλος της ταινίας αφήνει ένα μεγάλο ερωτηματικό, κρατώντας ανοιχτό το ενδεχόμενο για τη συνέχεια της ιστορίας. Αν όμως πρέπει να κρατήσω μια στιγμή απόλυτης συγκίνησης, αυτή είναι η σκηνή μετά τους τίτλους τέλους: μια στρατιά από Μπαζ προσγειώνεται σε μια παιδική χαρά, πέφτοντας στα χέρια των παιδιών, με όλους μαζί τους διαστημικούς φρουρούς να αναφωνούν «Αποστολή εξετελέσθη!». Μια υπέροχη στιγμή, που αναδεικνύει τη διαχρονική αξία του παραδοσιακού παιχνιδιού!

💡  Όσα (ίσως) δεν γνωρίζεις για το Toy Story!

• Η Taylor Swift έγραψε και ερμηνεύει ένα ολοκαίνουριο πρωτότυπο τραγούδι για την ταινία, με τίτλο “I Knew It, I Knew You“, το οποίο είναι εμπνευσμένο αποκλειστικά από το συναισθηματικό ταξίδι της Τζέσι!

• Αυτή είναι η πρώτη ταινία στην ιστορία του franchise που έχει γυναίκα κεντρική πρωταγωνίστρια (την Τζέσι), αλλά και η πρώτη ταινία της σειράς που έλαβε σήμανση καταλληλότητας PG αντί για G, λόγω των πιο σύνθετων θεμάτων της.

• Η επιστροφή του «πατέρα» της Pixar: Στο τιμόνι της σκηνοθεσίας επέστρεψε ο θρυλικός Andrew Stanton, ο άνθρωπος που έγραψε τα πρώτα Toy Story και σκηνοθέτησε τα Finding Nemo και WALL-E.

• Η ελληνική φωνή του Γούντι: Ήξερες ότι ο Άλκης Κούρκουλος είναι η σταθερή φωνή του Γούντι στα ελληνικά από την πρώτη κιόλας ταινία; Όπως αποκάλυψε ο ίδιος σε πρόσφατη συνέντευξή του, η ίδια η Pixar τον επέλεξε τότε μέσα από δοκιμαστικά, επειδή η χροιά και το ηχόχρωμά του έμοιαζαν εκπληκτικά με τη φωνή του Τομ Χανκς!

• Το Toy Story έγραψε ιστορία: Το πρώτο Toy Story (1995) ήταν η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία κινουμένων σχεδίων στην ιστορία του κινηματογράφου που γυρίστηκε εξ’ ολοκλήρου με τη χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή (ψηφιακά), αλλάζοντας μια για πάντα τον τρόπο που βλέπουμε σινεμά! Επίσης, ήταν η πρώτη ταινία που είχε χαρίσει στον Τζον Λάσιτερ το Όσκαρ Ειδικού Επιτεύγματος (Special Achievement Academy Award) για την επαναστατική τεχνική της.

• Το franchise είναι από τα πιο βραβευμένα στην ιστορία. Το Toy Story 3 και το Toy Story 4 κέρδισαν το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων (το 1995 δεν υπήρχε κατηγορία Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων (Best Animated Feature). Η συγκεκριμένη κατηγορία θεσπίστηκε από την Ακαδημία αρκετά χρόνια αργότερα, το 2001, με το Shrek να γίνεται η πρώτη ταινία που κέρδισε το βραβείο στην τελετή του 2002)

Μέρος 2ο: The Eternal Daughter – Μια βραδιά για τη μαμά (και την κόρη) κάτω από την Ακρόπολη

Όσο για τη δεύτερη προβολή (εδώ έκανα ένα αφηγηματικό τρικ, καθώς η 2η ουσιαστικά προηγήθηκε της 1ης), βρέθηκα στην εκπληκτική, μαγευτική, ατμοσφαιρική ταράτσα του Onassis Ready. Η εμπειρία; Μοναδική! Όλη η Αθήνα “πιάτο” και στο βάθος η φωτισμένη Ακρόπολη. Εδώ η ζακέτα δεν ήταν απλώς χρήσιμη, ήταν απαραίτητη λόγω ύψους και νυχτερινού αέρα! Φανταστείτε πως στην είσοδο μοίραζαν και κουβέρτες… Ναι, δεν σας κάνω πλάκα (αν και εγώ όταν το πρωτοάκουσα, νόμιζα ότι είχα πέσει θύμα τρολαρίσματος)… Εκεί , λοιπόν, απολαύσαμε την προβολή της ταινίας “The Eternal Daughter” (Η αιώνια κόρη) με την συγκλονιστική Τίλντα Σουίντον, σε double απολαυστικό ρόλο!

Η πλοκή & η εμπειρία

Η ταινία μας μεταφέρει σε ένα απομονωμένο, ομιχλώδες ξενοδοχείο, όπου μια μεσήλικη κόρη (η Τζούλι) συνοδεύει την ηλικιωμένη μητέρα της (την Ρόζαλιντ) για να γιορτάσουν τα 71α (αν θυμάμαι καλά) γενέθλιά της. Το κλίμα είναι μυστηριώδες, σχεδόν γοτθικό. Προσωπικά, βρήκα την ατμόσφαιρα εξαιρετική. Αν και η ταινία είναι συνειδητά αργή –κάτι που προσωπικά λατρεύω, αλλά παραδέχομαι πως ίσως κουράσει όσους αναζητούν γρήγορη πλοκή–, ομολογώ ότι κι εγώ περίμενα σε κάποιο σημείο να εκτυλιχθεί κάτι πιο δυναμικό στη σχέση τους.

Ωστόσο, υπάρχει ανατροπή και ένα ένα μεγάλο ερωτηματικό: τι να περιείχε, άραγε, εκείνο το πακέτο των αναμνήσεων που κουβαλούσε μαζί της η μητέρα;

Μια ταινία για τη μνήμη, την απώλεια και τις ενοχές

Μελετώντας τις κριτικές αλλά και βιώνοντας την ταινία, καταλαβαίνει κανείς ότι το The Eternal Daughter είναι ένα ψυχογράφημα για το πώς η μνήμη παίζει παιχνίδια μετά την απώλεια. Οι κριτικοί τονίζουν ότι η ταινία μιλά για τις «ενοχές των ζωντανών». Η Τζούλι προσπαθεί να «φυλακίσει» τη μητέρα της στις αναμνήσεις της, να διορθώσει όσα δεν ειπώθηκαν, να ζητήσει συγχώρεση. Είναι μια ταινία-φάντασμα για το πώς κουβαλάμε τους γονείς μας μέσα μας ακόμα κι όταν έχουν φύγει.

Το Ρεσιτάλ της Τίλντα Σουίντον

Η ερμηνεία της Σουίντον, που ενσαρκώνει και τους δύο ρόλους, είναι απλώς εξωπραγματική. Ήταν σαν να έβλεπες δύο τελείως διαφορετικές ηθοποιούς – περσόνες στην οθόνη, με διαφορετική κινησιολογία, φωνή και αύρα.

Μια μικρή συμβουλή από το Supermammasblog: Όπως ανέφερε και η ίδια η Τίλντα Σουίντον σε βίντεο-εισαγωγή πριν την προβολή, η ταινία δεν είναι σίκουελ. Ωστόσο, αν κάποιος έχει δει τις δύο προηγούμενες ταινίες της σκηνοθέτιδας Τζοάνα Χογκ (The Souvenir I & II), όπου τη νεαρή Τζούλι ενσάρκωσε η πραγματική κόρη της Σουίντον, σίγουρα θα έχει μια πολύ πιο ολοκληρωμένη και συγκινητική εικόνα για το βάθος αυτής της σχέσης μάνας-κόρης.

Είτε επιλέξετε τα παιχνίδια και τα χρώματα της Pixar με τα παιδιά σας, είτε τις άκρως ατμοσφαιρικές και καλλιτεχνικές προβολές της Τίλντα Σουίντον για πιο exclusive βραδιές εσωτερικής αναζήτησης –Προσεχώς στο Onassis Ready: Παρασκευή 26 Ιουνίου 2026: Μόνο οι Εραστές Μένουν Ζωντανοί (Only Lovers Left Alive, 2013) του Τζιμ Τζάρμους και Σάββατο 27 Ιουνίου 2026: Η τελευταία προβολή του αφιερώματος, Caravaggio (1986) του Ντέρεκ Τζάρμαν)- μην χάνετε καθόλου χρόνο: οι αθηναϊκές ταράτσες και αυλές σάς περιμένουν.

Υ.Γ. Μην ξεχάσετε τη ζακέτα σας!  Καλή προβολή στα νοσταλγικά θερινά σινεμά που όλοι αγαπάμε!