Όταν τα παιδιά μάς δείχνουν τον δρόμο: Μια μαγευτική παράσταση από τη θεατρική ομάδα του 2ου Δημοτικού Σχολείου Νέας Ιωνίας

Τι κοινό μπορεί να έχουν τα τύμπανα και η τρομπέτα με τα κόκκινα κουφέτα, τις Κοκκινοσκουφίτσες, μερικές ηλιαχτίδες, ένα κάρο μηχανές, μια γιαγιά και την πανσέληνο;

Εκ πρώτης όψεως απολύτως τίποτα… μοιάζουν με σκόρπιες λέξεις, βγαλμένες από ένα τρελό παραμύθι. Κι όμως, όλα αυτά μαζί συνθέτουν το ανατρεπτικό, πολύχρωμο και άκρως συγκινητικό σκηνικό της παιδικής θεατρικής παράστασης «Τύμπανα, τρομπέτα και κόκκινα κουφέτα», βασισμένης στο εμβληματικό έργο του Γιάννη Ξανθούλη.

Την παράσταση ζωντάνεψε με απίστευτο κέφι, χιούμορ και ταλέντο η θεατρική ομάδα του 2ου Δημοτικού Σχολείου Νέας Ιωνίας, υπό την καθοδήγηση και την έμπνευση του δασκάλου του θεατρικού εργαστηρίου, Θοδωρή Θεοχαρόπουλου.

Λίγα λόγια για την παράσταση: Ένα έργο του χθες, πιο επίκαιρο από ποτέ

Το θεατρικό έργο του Γιάννη Ξανθούλη γράφτηκε το μακρινό 1979, κι όμως, παρακολουθώντας το, νιώθει κανείς ότι γράφτηκε μόλις χθες. Είναι ένα κείμενο βαθιά οικολογικό και κοινωνικό, που μιλάει απευθείας στην καρδιά μας.

Μέσα από τη φρέσκια ματιά των μαθητών, η παράσταση πραγματεύτηκε έννοιες και αξίες που συχνά χάνουμε στην καθημερινότητά μας, όπως:

• Το κυνήγι του υλικού πλούτου, που μας στερεί την πραγματική ευτυχία
• Η αλόγιστη χρήση της τεχνολογίας, που αντικαθιστά την ανθρώπινη επαφή
• Τα τσιμέντα που υψώνονται απειλητικά και κρύβουν τον ήλιο και την ομορφιά της φύσης

Και καθώς η πλοκή εκτυλισσόταν, ένα μεγάλο, βουβό ερώτημα πλανιόταν στην αίθουσα: «Άραγε, πού πήγε το τραγούδι της αγάπης;»

Μια νότα αισιοδοξίας και ελπίδας…

Παρά τη σκληρή κριτική στη σύγχρονη κοινωνία, η παράσταση των παιδιών του 2ου Δημοτικού Σχολείου δεν άφησε χώρο στην απαισιοδοξία. Με τη βοήθεια της σοφής γιαγιάς, της πανσελήνου , των ξεσηκωτικών ήχων από τα τύμπανα και την τρομπέτα και με “όπλο” τα κόκκινα κουφέτα, η θεατρική ομάδα έστειλε ένα ηχηρό μήνυμα:

Όσο υπάρχει ο αυθορμητισμός, η παιδική αθωότητα και η αγάπη, ο κόσμος μπορεί να αλλάξει.

Η συγκίνηση και η περηφάνια μου ήταν διπλή, καθώς είχα τη χαρά να καμαρώσω επί σκηνής -για δεύτερη φορά φέτος- τις δικές μου φωτεινές ηλιαχτίδες! Μπορεί ως άπληστες Κοκκινοσκουφίτσες και ως σαρωτικές κι απάνθρωπες Μηχανές να κλήθηκαν να παίξουν “κόντρα” ρόλους, όμως, η συνέπεια , η αφοσίωση, η σοβαρότητα, η υπευθυνότητα, η υπομονή, το θάρρος και η πειθαρχία που επέδειξαν τόσο στη σκηνή όσο και καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς, ήταν κάθε άλλο παρά “κόντρα” στην προσωπικότητα και τον χαρακτήρα τους και αυτό είναι υπερ-αρκετό για να νιώθω βαθιά συγκίνηση, περηφάνια και ευγνωμοσύνη, επί 2!

Θερμά συγχαρητήρια σε όλους τους ηθοποιούς και ιδίως, τους πολύ μικρούς, για την ομολογουμένως καθηλωτική τους ερμηνεία, στον δάσκαλο του θεατρικού εργαστηρίου , κ. Θοδωρή, για την υπομονή, την καθοδήγηση, την τεράστια αγκαλιά, την αγάπη και το όραμά του και τέλος, στον πρόεδρο και τα μέλη του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων που στήριξαν αυτή την προσπάθεια.

Η σχολική χρονιά κλείνει μέσα σε κλίμα χαράς, συγκίνησης και ευφορίας, με μια παράσταση που μας αποδεικνύει πως πρέπει να βλέπουμε τον κόσμο με τα μάτια της ψυχής και μας υπενθυμίζει ότι το μέλλον μάς ανήκει, αρκεί να αφήσουμε τα παιδιά να μας δείξουν τον δρόμο!

“Μη μιλάς άλλο για αγάπη η αγάπη είναι παντού
στην καρδιά μας στη ματιά μας τρώει τα χείλη τρώει το νου
όταν θα `χουμε υποφέρει καλημέρα θα μας πει
θα μας φύγει θα ξανάρθει κι όλο πάλι απ’ την αρχή”!

Στίχοι – Μουσικοί: Διονύσης Σαββόπουλος