Γιατί δεν πρέπει να βιαζόμαστε να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας…
Τις προηγούμενες ημέρες μιλήσαμε για λίστες φαρμακείου, για οργανωμένα lunchboxes και για το εβδομαδιαίο πλάνο διατροφής που θα μας βγάλει από την κουζίνα και θα μας ξεκουράσει στη θάλασσα. Όμως, πέρα από τα πρακτικά, η ουσία του καλοκαιριού είναι άλλη: οι στιγμές που δεν επιστρέφουν.
Πριν από λίγες ημέρες, η μικρή μου κόρη μου είπε σοβαρά και με αίσθημα βαθιάς ανησυχίας και ντετερμινισμού μαζί: «Μαμά, θέλω να κάνουμε διακοπές μαζί και όταν μεγαλώσω πολύ». Και δεν ήταν η πρώτη φορά που μου το είπε…
Δεν ξέρω αν είναι απλώς η τρυφερότητα της ηλικίας των 9 ή αν είναι μια μικρή νίκη ως μαμά. Ξέρω όμως, ότι την έβαλα να το υπογράψει! Ναι, έχω επίσημο συμβόλαιο πλέον για τα καλοκαίρια του 2036+!
Ο χρόνος που κυλάει σαν νερό…
Αυτή η ανησυχία της κόρης μου με έκανε να συνειδητοποιήσω για ακόμη μια φορά πόσο απίστευτα γρήγορα τρέχει ο χρόνος. Άλλωστε, το έχω ξαναγράψει:
Τα καλοκαίρια με τα παιδιά είναι λίγα…
Τα παιδιά μας μεγαλώνουν με τον ρυθμό που γλιστράει η άμμος ανάμεσα στα δάχτυλά μας. Τη μια μέρα τους φοράς μπρατσάκια και την επόμενη σου ζητούν να πάνε στην παραλία με την παρέα τους. Σαν χθες θυμάμαι την πρώτη τους φορά που έμαθαν να κολυμπούν χωρίς σωσίβιο και να κάνουν ποδήλατο χωρίς βοηθητικές. Και ήρθαν όλα τόσο μα τόσο αβίαστα… Πόσες “πρώτες φορές” έχω ζήσει μαζί τους και πόσα έχω μάθει χάρη σε αυτά τα υπέροχα πλασματάκια μου;
Συχνά, βιαζόμαστε:
- Να κόψουν την πάνα.
- Να μιλήσουν καθαρά.
- Να ψηλώσουν.
- Να κοιμηθούν μόνα τους για να ξεκλέψουμε λίγο χρόνο.
Και μετά έρχεται το καλοκαίρι. Τα καλοκαίρια. που όλα επιβραδύνονται και παράλληλα επιταχύνονται…
Γιατί, τα καλοκαίρια της παιδικής ηλικίας είναι λίγα.
Αν το σκεφτείς, έχουμε μόνο περίπου 18 καλοκαίρια απόλυτης παιδικής ανεμελιάς μαζί τους, πριν αρχίσουν να χτίζουν τη δική τους ζωή. Δεκαοκτώ καλοκαίρια για να γίνουμε οι πρωταγωνιστές στις αναμνήσεις τους.
Φέτος, ας μην βιαστούμε και κυρίως:
- Ας μην γκρινιάξουμε αν γεμίσει το σαλόνι ή το αυτοκίνητο άμμο.
- Ας τα αφήσουμε να κοιμηθούν λίγο πιο αργά, βλέποντας τα αστέρια.
- Ας φάμε εκείνο το παγωτό που στάζει στα χέρια τους χωρίς να τρέξουμε αμέσως με το υγρό μαντηλάκι.
- Ας μπούμε στη θάλασσα μαζί τους κι ας μην θέλουμε να βρέξουμε τα μαλλιά μας.
- Ας εστιάσουμε περισσότερο στο “παρόν” και στις στιγμές μαζί τους.
Οι αναμνήσεις που θα συντροφεύουν τα παιδιά μας στην ενήλικη ζωή τους δεν χτίζονται στα τέλεια δωμάτια και στα καθαρά σπίτια, αλλά στις ατέλειωτες βουτιές και στα γέλια πάνω στην ψάθα και στο «συμβόλαιο» που υπογράψαμε (κι ας ήταν στην άμμο)…
Ας απολαύσουμε την κάθε στιγμή αυτού του καλοκαιριού , ας ακούσουμε με προσοχή τις ιστορίες τους, ας αγκαλιάσουμε τις γκρίνιες τους, ας ρουφήξουμε τη μυρωδιά από το αντηλιακό και ας φιλήσουμε την αλμύρα στον σβέρκο τους.
Γιατί αυτό το καλοκαίρι, με αυτόν τον συγκεκριμένο τρόπο, δεν θα έρθει ποτέ ξανά!