Αγκίστρι, αγκιστράκι… όπως τότε που πιάστηκα σαν ψαράκι! Με αυτό το λογοπαίγνιο και με αφορμή την επέτειο του γάμου μας, επιστρέψαμε με τον άντρα μου σε αυτόν τον μικρό επίγειο παράδεισο , το “διαμαντάκι” του Σαρωνικού για ένα αξέχαστο Σαββατοκύριακο.
Οι αναμνήσεις μου από το νησί με πήγαν πολλά χρόνια πίσω, για πολλούς λόγους. Αρχικά, επειδή την πρώτη φορά που το επισκέφτηκα , ήμουν μόλις 10-11 χρονών, σε οικογενειακές διακοπές με τους γονείς μου. Η πιο γλυκιά ανάμνηση, η γνωριμία μου με την Τερέζα, μια συνομήλικη κοπέλα από τη Σουηδία, με κατάξανθα μαλλιά και καταγάλανα μάτια. Με προσέγγισε μέσα στη θάλασσα, την ώρα που κολυμπούσαμε και αμέσως πιάσαμε κουβέντα στα αγγλικά. Από αυτές τις αυθόρμητες που μόνο τα παιδιά ξέρουν να κάνουν… “Πώς σε λένε”, “Πόσο χρονών είσαι”, “Πού μένεις” ήταν οι αρχικές μας αναγνωριστικές ερωτήσεις , οι οποίες ξεπετάγονταν τόσο φυσικά και με τέτοια άνεση από μέσα μας (όπως και οι απαντήσεις), που δεν άργησε να έρθει και το επόμενο ερώτημα, το οποίο έμελλε να ενώσει δυο παιδιά από διαφορετικές χώρες, πολιτισμούς και κουλτούρες: “Θες να γίνουμε pen friends”;;; Και κάπως έτσι, ξεκινήσαμε να ανταλλάσσουμε γράμματα, να διηγούμαστε ιστορίες , να μοιραζόμαστε στιγμές από την καθημερινότητά μας και να επικοινωνούμε με αυτόν τον αναλογικό , χειροποίητο τρόπο για περίπου μια δεκαετία ,από τη μια άκρη της Ευρώπης έως την άλλη! Τότε, που οι ψηφιακοί βοηθοί, τα social και τα likes ήταν άγνωστες λέξεις και εντελώς έξω από τη ζωή μας, αφήνοντας άπλετο χώρο και χρόνο για αυτήν!!!
Λίγα χρόνια μετά, ξαναεπισκέφτηκα το νησί, με το καΐκι του παππού μου και τη γιαγιά μου. Και τις δυο φορές, είχαμε μείνει στη Σκάλα. Ο παππούς μου, ένας άνθρωπος που πάντα θαύμαζα βαθιά, είχε «αγκιστρωθεί» στη δική του θάλασσα, στη Νέα Πέραμο, όμως άπλωνε συχνά τα δίχτυα του στο νησάκι αυτό. Ίσως από εκείνον να κληρονόμησα την αγάπη μου για τη θάλασσα (ή και για το συγκεκριμένο νησί)…
Φέτος, η καρδιά μας μας οδήγησε στο Μεγαλοχώρι, το οποίο βρίσκεται στην άλλη άκρη του νησιού. Μείναμε στο ξενοδοχείο Theris, δίπλα στο λιμάνι, με θέα το απέραντο γαλάζιο και ομολογώ ότι τόσο η οικοδέσποινα , η κυρία Κατερίνα, όσο και το Μεγαλοχώρι ή αλλιώς Μύλοι, με κέρδισαν ολοκληρωτικά.
Τα γραφικά σοκάκια του, η ησυχία και το παραδοσιακό στοιχείο που διατηρεί αναλλοίωτο, προσφέρουν μια αυθεντική νησιώτικη εμπειρία που δυστυχώς τείνει να χαθεί.
Η δική μας χαρτογράφηση στα ύδατα του νησιού: Παραλίες & μια νοσταλγική συνάντηση
Νοικιάσαμε ένα σκούτερ από το Μεγαλοχώρι –τον πιο πρακτικό τρόπο για να γυρίσεις το νησί– και ξεκινήσαμε την εξερεύνηση.
Οι Στάσεις μας:
- Παραλία Σκάλας & Σκληρή: Η “Σκάλα” με την αμμουδιά της είναι η κλασική επιλογή, ενώ η “Σκληρή” προσφέρει μια πιο άγρια ομορφιά, σε ένα κλειστό κολπάκι, σε απόσταση αναπνοής.
- Δραγωνέρα (ή Δραγονέρα) & Απόνησος: Με το σκούτερ φτάσαμε σε αυτές τις δύο εμβληματικές παραλίες. Η Απόνησος, με τα εξωτικά γαλαζοπράσινα της χρώματα, είναι σαν καρτ ποστάλ.
- Μάριζα: Ένα μέρος με υπέροχη θέα και καταπράσινα, βαθιά νερά. Η εμπειρία εδώ είναι τελείως διαφορετική: «βουτιά και έξοδος από τη σκαλίτσα». Ωστόσο, η μικρή πλατφόρμα-προβλήτα γεμίζει ασφυκτικά τα Σαββατοκύριακα. Tip: Προτιμήστε καθημερινή για να την απολαύσετε όπως της αξίζει.
Απόνησος
Από το ελεύθερο ρεπορτάζ της «Αυριανής» … στην ταβέρνα του Γκιώνη
Η μεγαλύτερη συγκίνηση του σύντομου ταξιδιού μάς περίμενε ακριβώς εκεί που σκάει το κύμα, στην παραλία της Σκάλας. Εκεί βρίσκεται η γνωστή και ιστορική οικογενειακή “Ταβέρνα του Γκιώνη“, η οποία λειτουργεί στο νησί από το 1960. Ιδιοκτήτης της, ο Αντώνης Γκιώνης. Για μένα, ο Αντώνης δεν ήταν απλώς ένας εξαιρετικός οικοδεσπότης (όπως και οι γλυκύτατες κυρία Μαρία και κυρία Λία), αλλά ο άνθρωπος που είχα προϊστάμενο όταν έκανα τα πρώτα μου βήματα στη δημοσιογραφία, στο ελεύθερο ρεπορτάζ της εφημερίδας “Αυριανή”. Ήταν ο άνθρωπος που κρυβόταν πίσω από τους δυναμικούς τίτλους των κειμένων, αλλά και πίσω από την ευαισθησία και την λεπτότητα με την οποία προσεγγίζονταν τα θέματα. Ένας άνθρωπος με περισσή σεμνότητα και ευγένεια, με διεισδυτικό βλέμμα και ταπεινή καρδιά!
Θυμήθηκα με συγκίνηση τα χρόνια εκείνα, που τον ζήλευα –με την καλή έννοια– κάθε φορά που μου έλεγε με λαχτάρα «φεύγω για το Αγκίστρι!». Ήταν το καταφύγιό του και η διέξοδος από τους θορύβους της Αθήνας και το σκληρό ρεπορτάζ. Τώρα, χρόνια μετά, τον βρήκα εκεί, να προσφέρει την ίδια αυθεντικότητα μέσα από τις γεύσεις της παραδοσιακής , οικογενειακής του ταβέρνας.
Η τουριστική ανάπτυξη του νησιού με κίνδυνο την αλλοίωση του
Βλέποντας ξανά το νησί μετά από τόσα χρόνια, δεν μπορώ να μην καταθέσω μια σκληρή αλήθεια που αντίκρυσα και με προβλημάτισε. Η εικόνα στη Σκάλα έχει αλλάξει άρδην και προσωπικά δεν με ενθουσίασε και πολύ (με εξαίρεση την “Ταβέρνα του Γκιώνη”)! Καλός και ευπρόσδεκτος ο τουρισμός, δεν λέω, αλλά κρίνεται επιτακτική ανάγκη να διατηρηθεί η αυθεντικότητα της εικόνας και η φυσική ομορφιά του νησιού. Γιατί, αυτή ακριβώς η γραφικότητα είναι που προσελκύει τον κόσμο εξαρχής. Τόσο στο Αγκίστρι, όσο και σε τόσα άλλα πανέμορφα ελληνικά νησιά μας! Αν τα θυσιάσουμε όλα στον βωμό του εύκολου κέρδους, ερχόμαστε αντιμέτωποι με την επικινδυνότητα να χαθεί οριστικά η ψυχή του νησιού – και αναφέρομαι στην “ψυχή” που άνθρωποι σαν τον παππού μου Βασίλη ή τον Αντώνη Γκιώνη, αναζήτησαν στη θάλασσα και στα λιμάνια της ζωής τους.
Χρήσιμες Πληροφορίες για το Ταξίδι σας
Αν σχεδιάζετε την επόμενη απόδρασή σας στο Αγκίστρι, ορίστε μερικά βασικά tips:
Πώς θα πάτε (Δρομολόγια): Το νησί συνδέεται καθημερινά με το λιμάνι του Πειραιά. Τα Flying Dolphins (ιπτάμενα δελφίνια) σε φτάνουν στο Μεγαλοχώρι σε περίπου 55 λεπτά, ενώ τα συμβατικά πλοία (ferry boat) πάνε στη Σκάλα (περίπου 1,5 ώρα) και παίρνουν και αυτοκίνητα.
- Μετακίνηση στο νησί: Εκτός από την ενοικίαση σκούτερ/ποδηλάτου, υπάρχει τοπικό λεωφορείο που συνδέει τη Σκάλα με το Μεγαλοχώρι και τις βασικές παραλίες, καθώς και θαλάσσια ταξί. Για εσάς που έχετε πιο ρομαντική διάθεση, μπορείτε να περπατήσετε κατά μήκος της ακτής που ενώνει το Μεγαλοχώρι με τη Σκάλα, διανύοντας μια απόσταση 1,5 χιλιομέτρου και απολαμβάνοντας το υπέροχο ηλιοβασίλεμα!
- Βόλτα με καραβάκια: Μην παραλείψετε να κάνετε τον γύρο του νησιού με τα τουριστικά καραβάκια που ξεκινούν από τη Σκάλα. Είναι ο καλύτερος τρόπος για να δείτε κρυφές σπηλιές και να κολυμπήσετε σε απάτητα νερά.
- Για τους λάτρεις του γυμνισμού: Η παραλία Χαλικιάδα, δίπλα στη Σκληρή, είναι ιστορικά η πιο διάσημη παραλία γυμνιστών και ελεύθερου κάμπινγκ στο νησί. Η πρόσβαση γίνεται με τα πόδια μέσα από ένα βατό μονοπάτι με πεύκα (θέλει λίγη προσοχή στην κατάβαση και κατάλληλα παπούτσια).
Το Αγκίστρι παραμένει μια πανέμορφη, γρήγορη απόδραση. Στο χέρι μας είναι να προστατεύσουμε αυτό το μικρό «διαμαντάκι» του Σαρωνικού, για να συνεχίσει να “αγκιστρώνει” τις καρδιές μας με την απλότητα και την πευκόφυτη ομορφιά του.
